Nieuwsbrief 27 augustus 2018

LANG NIET VOORBIJ DIE MOOIE ZOMER

Augustus 2018 is bijna voorbij. In Nederland en België, met extreem goed en warm tot heet weer. In Griekenland met, her en der, regen tot stortvloedjes aan toe. Niet in Mirtos. Er hingen wel regelmatig wolken boven de bergen, maar die konden alleen maar dreigen. Hoewel, een mooie bui hadden wij niet erg gevonden. Want de grond is kurk- en kurkdroog. In West Europa een hogedrukgebied, dan hier een lagedrukgebied. En andersom.
Wij hebben hier een goede maand gehad. De bezetting is heel goed aangetrokken, dus wij mogen dik tevreden zijn. Alleen de laatste week is het ietsje rustiger. Maar dat gaat veranderen.
Het dorp kende qua hoogzomerdrukte een beetje een slow start. Maar toen het op stoom was, bleek Mirtos toch weer een heel populaire bestemming. De week, rond 15 augustus en daarna, lagen praktisch alle bedjes vol en kenden de restaurants geen tijd voor een rustpauze.
Het probleem van het parkeren wordt wel ieder jaar wat nijpender. Dan ontstaan er gevaarlijke situaties. De rondweg bij Villa Kastro en verder door naar de hoek stond vol auto’s, vaak een meter buiten de lijnen. Als het doorgaande verkeer, dat zich niet aan de maximumsnelheid houdt, voorbij rijdt, dan kunnen er nare ongelukken gebeuren. Het is goddank goed gegaan.
De foto laat de opstopping zien richting Tertsa.

September. De nieuwe maand. Eind augustus is Villa Mertiza volgelopen. Want deze maand is de populairste van alle. In de afgelopen jaren haalden wij een bezettingspercentage van meer dan 95%. Het ziet er dit jaar niet anders uit. Het team gaat dus volop aan de bak. Ook in Aleikos Panorama, waar pas vanaf 21 september een plekje hier en daar vrij komt.
Deze maand is voor velen tevens een soort reüniemaand. Veel bekende gezichten en in de tuin gezellige momenten, waar herinneringen worden opgehaald.
En het weer? Fantastisch! Meestal de eerste tien dagen nog hoog zomer en daarna langzaamaan richting de 24 graden.

Nog eventjes naar augustus

Was het in vele vorige jaren in de tuin vaak gezellig en gemoedelijk, het viel op dat er daar dit jaar weinig gebeurde. Familiemaand augustus en vele gezinnen liepen in en uit, maar ontmoetten elkaar niet al te veel. Nou hoeft dat ook niet. Iedereen viert zijn vakantie op eigen wijze. En toch vonden wij het een beetje jammer. Dus organiseerden wij een BBQ avond in de tuin. Met als opmaat een soort kookworkshop onder leiding van chef-kok Siemon.
Het was beregezellig. En lekker ook. Met Bas aan het open vuur. BBQ Bas. Onze gasten zochten elkaar ineens op en er ontstonden vriendschappen. Vooral onder de jongeren.
Met dank aan Henny Smits, die er lustig op los fotografeerde, hier foto’s vooral gemaakt van voorbereiding en mooie schalen.

Oktober, want regeren is een beetje vooruit zien

Vanaf half oktober hebben wij nog wat plekken hier en daar. Allereerst in Aleikos Panorama. De studio is vanaf 9 oktober vrij. De andere appartementen vanaf 15 oktober. Siemon deelt mee, dat hij nog steeds aanvragen krijgt voor deze maand. En hij kan ook in Villa Mertiza meestal nog wel wat vinden.
Ook in oktober is het weer goed qua zon en temperatuur. Echt nazomeren geblazen.
Trouwens, wil je liever nog tot een paar dagen in november blijven? Dat is geen probleem.
Wil je weten of je nog kunt komen? Neem contact op met Siemon.

IEDER DOET HET ZIJNE

Voor de bühne zul je er niet zoveel van merken, maar achter de schermen heeft ieder zijn eigen taken. Zo doet Siemon alle boekingen en regelt hij auto’s en taxi’s. Mylene doet een stukje administratie en is verder overal inzetbaar. Maria, zij doet natuurlijk al eeuwen haar intensieve schoonmaakklus. Bjern doet veel contacten buiten de deur. Banken, betalingen en de soms ingewikkelde papierhandel, met hulp van onze boekhoudsters. Hier overlegt hij met Nancy, onze hulp en toeverlaat. En hoe doet Bjern dat dan met zijn lengte van rond de 1,90?

HOE IS HET MET DE BRANDWEERWAGEN?

Dat vroeg Dick aan de brandweercommandant in Ierapetra. Hij kwam niet op het meest gelegen tijdstip. Er was groot alarm vanwege een brand rond Sitia, de meest noordoostelijke stad van Kreta.
Hij wilde een andere keer terugkeren, maar daarvan was geen sprake. Zitten, koffie, water en praten. De wagen bleek mankementen te hebben. Iets met de pomp, die de waterslang moet aanjagen en de banden waren wat te glad, wat gevaarlijk zou kunnen zijn op vooral hellend terrein. Maar omdat de wagen eigendom is van Mirtos, lees Ierapetra, moest de stad dit laten repareren.
En… je raadt het: Dat deed de gemeente niet. Het beste zou zijn, volgens de commandant, dat de gemeente de wagen zou overdragen aan de brandweer.
Dit vond Dick te gek voor woorden. De hoogzomertijd is de brandgevaarlijkste en dit jaar is alles nog droger dan droog. Hij begon aan een brief op hoge poten, extra gemotiveerd dankzij het afschuwelijke drama in Attika, met bijna honderd doden en talloze gewonden.
De brief is niet verstuurd. Het bleek niet nodig. Goed ook, want de toon van het geschrevene was op zijn zachtst gezegd, onaardig. Achter de schermen heeft de brandweer en ook onze plaatselijke politiek de gemeente kunnen overtuigen, dat de wagen ingezet moest worden. Onze burgemeester verscheen in de media en kon vertellen dat alles direct werd gerepareerd en klaargemaakt voor inzet.
Dus die rode rakker rijdt. Een paar weken geleden was er een brand vlakbij de afval stortplaats en de hondenopvang Takis Shelter. De wagen heeft goed werk geleverd.
Momenteel is hij gestationeerd in Selakano, hier hoog in de bergen. Daar is een voortreffelijke vrijwillige brandweer, die ook kan uitrukken als er dichterbij of in Mirtos brand uit breekt. Zij zijn er heel blij mee, want de watertank is veel groter (4000 liter) en de wagen veel compacter, dan die zij in Selakano hebben.
Ben je in de buurt? Je kunt hem altijd onderscheiden van collega wagens. De ‘onze’ heeft als enige een blauw zwaailicht. De Griekse hebben rode lampies.

Parkeren in Ierapetra en toch bij onze naaste buren

Nou, dat is niet altijd een pleziertje. De laatste jaren in de stad zeker opgeknapt met meer wandelpromenades, bredere stoepen en minder auto’s aan de straatkant. Dan moet je wel zorgen voor alternatieve parkeergelegenheden. En dat bleef wat achter.

Sinds een paar weken is er in de binnenstad een prachtig parkeerterrein bijgekomen. En het leuke is, dat deze wordt gerund door de buren van Villa Mertiza: Despina en Nikos.
Hoe kom je er?
Vanuit Mirtos aangekomen in de stad: Je rijdt tot aan het eerste stoplicht. Linksaf en dan krijg je redelijk snel rechts een open plek, waar boten en bootjes staan. Direct daarna naast elkaar twee afslagen naar rechts. De tweede met een duidelijke pijl, daar ga je in. Zou je dat helemaal uitrijden, dan kom je bij de Alphabank. Niet doen. Een zestig meter daarvoor zie je links de parkeerplek liggen.
Wij zijn er al enkele (park)keren geweest. De foto’s getuigen ervan.

Extra kosten bij pinnen met buitenlandse pas

Wie in Griekenland met een buitenlandse bankpas of creditcard geld wil opnemen bij een pinautomaat moet daar iedere keer 2 tot 3 euro voor betalen.

De transactiekosten worden sinds eind juli berekend. De banken brengen de kaarthouder op de hoogte van de nieuwe provisie met een bericht dat verschijnt wanneer hij een geldautomaat gebruikt. De transactie kan dan nog worden afgebroken.

De banken zouden de extra kosten berekenen omdat ze op zoek zijn naar nieuwe inkomstenbronnen in een tijd dat er weinig inkomsten zijn uit rente op leningen, schrijft de krant Kathimerini.

Volgens de website van de Consumentenbond mogen banken extra kosten in rekening brengen als ze dat voor inwoners van het eigen land ook doen. Dit is meestal het geval bij automaten die geen eigendom zijn van een bank. Het moet dan wel duidelijk aangegeven zijn met een sticker op de geldautomaat.

Campagne “Apodixi Please”

De Griekse belastingdienst is onlangs een campagne gestart die toeristen moet stimuleren om niet met contant geld maar met hun pinpas te betalen. Ook worden ze verzocht om te vragen om een bonnetje als ze iets hebben betaald. Dit in een poging om belastingontduiking tegen te gaan. De campagne heet “Apodixi Please” (Bonnetje alstublieft).

ZONNEPANELEN, DEEL ZOVEEL

Boven op het dak van Villa Mertiza is er nog niets veranderd. Onze vurige hoop, dat wij heel veel kilowatts zouden gaan leveren vanaf 9 juli, is niet uitgekomen.
Alle papieren zijn allang in orde, ook die documenten, die plotseling ook nog moesten worden opgehoest, wat de leverancier ons pas veel later meldde. En zo nog enkele ‘verrassingen’ meer.
Wij zijn nu bijna 2 maanden verder.
Wij hebben de eigenaren van ons pand nu intensiever ingeschakeld, omdat wij het vertrouwen in de leverancier langzaamaan kwijt zijn. Zo nu en dan is er overleg tussen de eigenaren en ons, over de te volgen strategie. Wij zitten op één lijn.
Begin deze nieuwe maand hopen wij te weten wat de volgende stappen zijn, die wij gaan of moeten nemen.
Een zonne-energievretende calamiteit. Dat kun je wel zeggen.

EN DAN OOK NOG MAAR EVEN DE TOERISTENBELASTING

Inmiddels is het duidelijk: Wij zijn in Mirtos de enige accommodatie, die € 1,50 per nacht per studio of appartement moet rekenen. De rest slechts € 0,50. Dat komt, omdat wij als een soort appartementenhotel met drie sterren staan ingeschreven bij de EOT, de landelijke, publieke toeristenorganisatie. Wij hebben daartegen geprotesteerd, wat, wel heel langzaam, siga, siga, zal uitmonden in een herwaardering. Wij raken een sterretje kwijt. En dat vinden wij niet erg. Onze gasten hoeven niet meer te betalen, dan noodzakelijk is. € 0,50 is genoeg.
Wanneer dit allemaal zal ingaan is momenteel onduidelijk. Helaas. De zomervakanties hier zijn nu voorbij, dus bij alle publieke apparaten gaan de radertjes langzaamaan weer draaien.
We gaan het zien. Tot die tijd, zullen onze gasten het hogere tarief helaas nog moeten betalen.

Vanwege de herwaardering is er ook een grote controle geweest aangaande de elektriciteit. Deze is uitgevoerd door de lokale elektricien en zijn mannen. De nieuwste snufjes zijn aangebracht in alle elektriciteitskasten en –kastjes. Wij zijn helemaal up-to-date.

COLUMN

door Dick Ridder

DE PASFOTO

Woon je, zoals ik, in het buitenland en is je Nederlandse paspoort verlopen? Net als dat van mij. Dan kun je maar beter de hulp inroepen van de ambassade van het Koninkrijk der Nederlanden. In Griekenland bevindt die zich Athene. Driehonderd en zoveel kilometer vanaf mijn woonplaats Mirtos. Zo’n afstand leg je met een auto af binnen drie tot vier uur. Maar ik kan niet met de auto naar Athene. Ik moet overzee. Ik moet een vliegtuig nemen of een boot. Of beide. En dat heb ik gedaan. Heen met de boot, terug door de lucht. Negen uur varen, veertig minuten vliegen.
Mijn twee vorige paspoorten kon ik nog regelen in Heraklion, de hoofdstad van Kreta, waarop ik woon. De eerste keer via het consulaat, vijf jaar later in de Nederlandse school, waar twee ambassademedewerkers een paar dagen kantoor hielden. Dat feestje was voorbij. Nee, ik moest op en neer naar de hoofdstad van Griekenland. Eigen schuld, want ik had door luilummelige laksheid de uiterste houdbaarheidsdatum van mijn paspoort gewoon genegeerd. Dat is reuze onhandig, als er zich onverhoopt iets voordoet, waardoor ik naar Nederland moet afreizen. Dat overkwam een gast van ons. Zij stond aan de incheckbalie op de luchthaven van Heraklion. Ik was er stomtoevallig ook, om daar van totale paniek getuige te zijn. De dame had haar paspoort in haar nachtkastje laten liggen. Ze zou voorlopig niet naar huis kunnen. Dat wist zij zeker. Zij keek mij verslagen aan. Zij had een drukke baan. Zij was begrafenisondernemer en iedere dag kloppen zielen aan de hemelpoort. Wat nu? Ik ging met een dame van de afhandeling praten om te kijken of er een oplossing was. Een rijbewijs misschien? Dat was toch ook een geldig identiteitsbewijs? De afhandeldame moest het even hogerop zoeken. Even later kon de levende zielenrust indalen. Het rijbewijs mocht ook. Drie dikke zoenen waren mijn deel. Maar ik dacht: Dat zal mij niet overkomen.

Het ambassadegebouw bood plaats aan de vertegenwoordiging van meerdere naties. Ik stond voor de deur en keek omhoog, terwijl het Atheense verkeer luid toeterend achter mij langs raasde. Ik zag de Nederlandse driekleur fier aan de gevel wapperen. Ik hoopte op een leuk gesprekje aan een tafel. Dus gewoon even binnen kuieren, de deur openen en een oer Hollandse groet galmen.
Eenmaal binnen leek ik terecht te zijn gekomen op een vliegveld. Een poortje, een streng kijkende geüniformeerde Griek, een bakje om mijn schoudertas in te doen en mijn mobiele telefoon, die direct geconfisqueerd werd. Door het poortje. Piepje. Wijdbeens, wijdarms met eindconclusie: Gespen aan Birkenstocks kunnen lawaai veroorzaken. Toen dat duidelijk was, begeleidde de nu wat vriendelijker ogende bewaker mij naar de lift, opende de deur en drukte aan de binnenkant op nummertje vier.
En zo zoefde ik omhoog naar het paradijs der Nederlanden. De hooggelegen vesting.
Het heeft nog het meeste weg van een bankgebouw. Strak. Een paar zitjes en een balie, waar bezoekers en medewerkers strikt gescheiden zijn door een dikke glazen wand. Ik moest even wachten op een gezin, dat tijdens de vakantie niet één, nee, maar liefst vier paspoorten kwijt was geraakt. Ellendig waren zij blijkbaar niet meer. De twee puberzonen maakten foute grapjes, papa regelde, als echte kolonel, de conversatie met de ambassademevrouw en mama corrigeerde haar jongens. ‘Niet hier, niet leuk. Zitten nu’.

Ik kon dus niet lekker bijschuiven aan een bureau of werktafel. De posities bleven scherp gescheiden door de dikke glazen baliewand. Ik zoekend naar mijn papieren in mijn schoudertas, daarover zo wat meer. Tegenover mij stond een dame. Een vriendelijke dame. Een behulpzame dame. Als zij ooit mijn onderwijzeres zou zijn geweest, was ik nu geheid professor. Wel een verstrooide, zou snel blijken.
Ik overhandigde haar de benodigde papieren. Dat had ik heel goed geregeld. En daarna de pasfoto’s. Dat was iets minder. Ik had deze in Ierapetra laten maken. Een zaak waar ze konden nagaan aan welke voorwaarden een pasfoto, dus een foto voor op een paspoort, moest voldoen. ‘Ah, ik denk, ik hoop van niet, maar ik denk dat uw hoofd wat te groot is’. Die klacht had ik in heel mijn leven nog nooit gehad. Ze paste en mat en ja, helaas, ik stond met een veel te grote harses op slechts enkele vierkante centimeters. Maar de grote pedagoge had een oplossing. U loopt de voordeur uit, u gaat links af en dan vindt u op honderd meter een zaak die precies weet hoe uw foto eruit moet zien.
Naar beneden, langs de security, die ik moest uitleggen dat ik een pasfoto moest laten maken. Dat kwam blijkbaar vaker voor, want ik mocht zo door het poortje richting uitgang. De winkel was snel gevonden. Een fotozaak? Portretten in de etalage? Bruidsparen op de Acropolis? Ik daalde enkele treetjes af en kwam in een Indiase winkel van Sinkel terecht. Een winkel van Sikhs. Een wand met Bollywoodfilms, wat Indiase producten en bij een toonbank twee mannen met hoofdtooien en lange zware baarden.
Er werd een camera gepakt. Ik werd tegen een wandje geduwd, mijn hoofd moest iets hoger, mijn oor onthaard en de fix van de Sikhs was vijf minuten later in een envelopje beland.
Terug door de ingang van de ambassade wilde ik mijn handtasje weer in een bakje doen, maar dat hoefde niet. Ik kon zo doorlopen. Eenmaal op de vierde etage wilde ik trots mijn nieuwe fotootjes laten zien. Maar…. hoe ik ook zocht, in mijn portefeuille, in mijn tas, in mijn broekzak. Nergens te vinden. De ambassadedame zag mijn geploeter. Of ik een glas water wilde. Dat wilde ik.
En weer haalde ik mijn vingers door papieren, zelfs door mijn schone ondergoedje, dat ik ook meezeulde.
Eindconclusie: Terug naar de Sikhs. Weer door een poortje, geen probleem, en verderop enkele treetjes af. ‘Lost my photootjes’. ‘No photootjes here’. Voorlopig maar eens van de Ouzo afblijven?
Ik ging zitten en haalde alles uit mijn tas, tot aan mijn ondergoedje toe. En toen… toen ontdekte ik een vakje, dat ik niet kende. Die tas was een cadeautje van mij voor Siemon. Hij houdt van tassen. Zit er altijd in te graaien. Daarom hoef ik geen tas. Ik haat tassen. Ik haat graaien. Zoeken in een duister gat. Maar ik kon toch moeilijk op reis met papieren in mijn ene hand en mijn portefeuille en een wit uitgeslagen tandenborstel in mijn andere.
In het vakje, dat ik niet had gevoeld toen ik het envelopje in de tas deed. Daar zaten acht fotootjes. Ik propte alle eigendommetjes snel bij elkaar in het middenvak en beende beschaamd New Delhi uit.

Het is goed gekomen. Dankzij de hulpvaardigheid van de empathische ambassade medewerkster. Of zij achter een pilaar haar hoofd had geschud? Dat verdiende ik wel, maar ze zal het zeker niet gedaan hebben. Daar is zij te professioneel voor.
Op de luchthaven is mijn verlopen paspoort nog gecontroleerd. Dat zou mijn feestje verstoord kunnen hebben. Dan had ik nog een rijbewijs, dat trouwens ook binnen niet al te lange tijd verloopt.
Maar het meisje bij Gate 7 op de luchthaven van Athene keek niet goed in mijn verlopen document of vond het wel best.
En zo zette ik ruim een half uur later voet op mijn geliefde eilandbodem.
Inmiddels heb ik weer een geldig paspoort. Met een verrassend leuk geslaagde pasfoto. Als iemand ooit zegt, dat ik er raar opsta, dan krijgt’ie me toch een dreun. Ik heb er hard voor moeten knokken. Met mezelf.

SIEMON’S RECEPTKEUZE

Zoete zomersalade

(op de foto voor 2 personen)

Deze salade is supersnel te maken, je kunt er zelf mee variëren met wat je in de koelkast hebt.
Hier zijn op dit moment verse vijgen verkrijgbaar, maar voor een korte periode.

Ingrediënten:

  • 300 gram verse spinazie , gewassen en gedroogd
  • 200 gram feta, in brokjes
  • 6 tot 8 verse vijgen, geschild en in schijfjes gesneden
  • 2 of 3 kleine Griekse komkommertjes
  • 8 cherrytomaatjes, gehalveerd
  • 6 walnoten, gekraakt en verbrokkeld
  • Een zoete dressing

Neem een mooie schaal. Was en droog de spinazieblaadjes en doe ze op de bodem van de schaal.
Was en halveer de cherrytomaatjes, doe ze bij de spinazie.
Schil de komkommertjes en snij ze in blokjes. De Griekse komkommertjes zijn wat zoeter. Kun je hier niet aan komen en heb je gewone komkommers, snij dan de zaadlijsten er uit, dan zijn ze wat minder bitter. Doe ze bij de salade.
Schil de vijgen en snij ze in schijfjes en voeg ze toe aan de salade. Verbrokkel de feta boven de salade. Kraak de walnoten en verdeel de brokjes over de salade.
Maak een zoete dressing, bijvoorbeeld sap van een sinaasappel, honing en mosterd of gebruik een balsamico dressing.

Kali orexi , eet smakelijk!

NU AL NIEUWSGIERIG NAAR ONZE VOLGENDE NIEUWSBRIEF?

Schrijf je dan snel in op onze mailinglijst en wees de eerste die hem leest!

Built and maintained Cyber Shrimp © Copyrighted 2018  Villa Mertiza