Nieuwsbrief 3 juni 2018

10 JAAR VILLA MERTIZA NIEUWSBRIEF

Vanaf 2008 maken wij iedere maand een Nieuwsbrief. Voor dat jaar verscheen er wel eens een informatiebrief, maar niet met de regelmaat van 2008 en later.
Dus vieren wij maar weer eens een feestje en kijken wij terug op tien jaar informatieverstrekking vanuit dit koddige vakantiedorp aan zee. En natuurlijk op wat Villa Mertiza en zijn gasten en teamleden zoal hebben uitgespookt.

Jurrie heeft alvast een aantal oude Nieuwsbrieven aan de vergetelheid ontrukt. Je vindt ze in het menu hierboven.

Als gasten ons vragen of er veel is veranderd in Mirtos, dan is ons antwoord steevast: ‘Nee, niet veel’. En dan dwalen onze gedachten door het dorp om ergens een vernieuwing te ontdekken. Een winkeltje erbij, een winkeltje eraf. Een nieuwe uitbater daar en … En …. Tja er is nooit veel veranderd in ons dorp. Maar als je door tien jaar Nieuwsbrieven bladert, dan is er wel degelijk het nodige anders geworden. Een voorbeeld: in 2008 konden wij melden dat wij een winkeltje hadden geopend. Aladin. Anders dan alle andere winkels in Mirtos. Kijk je nu naar dat pand, dan zie je daar de dorpsapotheek. Wij meldden er uitgebreid over in 2016. En toen hadden wij nog één wens: een flappentapper. Die werd met gejuich in 2017 begroet.

Er kwamen winkels bij, een supermarkt verdween, maar werd een cafetaria. De tweede slagerij werd geactiveerd en later sloot de eerste om alleen delicatessen en wijnen te verkopen. Meer en meer werd er gerestaureerd of anderszins opgeknapt. Zo kreeg Mirtos in plaats van een spuuglelijke opslagplaats een heus dorpscentrum. Dus werd dat gedecoreerd met een nieuw plein, dat tegenwoordig de speelplaats is van de jongere jeugd.
Feestelijk nieuws rond de brandweerwagen, die dankzij onze bemiddeling in 201? het dorp binnenreed. De aanleiding was minder feestelijk: de brand van augustus 201?

Wij volgden ook het grote nieuws. Denk aan de crisis, die ontstond in het eerste jaar van onze reguliere Nieuwsbrieven, 2008. Wij bleven kritisch over de berichtgeving en de beeldvorming, betreffende Griekenland en de Grieken, onder meer in de Nederlandse pers. Wij deden in interviews hierover ons beklag in nieuwsprogramma’s op TV en radio. En dat leverde in 2011 een drie uur durend radioprogramma op voor de deur van Mertiza. NCRV-Cappuccino met Jurgen van den Berg. Het best beluisterde radioprogramma van Nederland destijds. Wat een reclame voor Mirtos en voor ons.

We berichtten over de hygiëne in Mirtos. Van allerlei vuil inzamelingspunten middenin het dorp naar enkele aan de rand. De perikelen rond de bushalte, eerst bij ons om de hoek, toen bij de ingang, toen weer terug en nu al jaren definitief tegenover hotel Esperides. Net zo verging het de herdenkingszuil van de gevallenen in 1943. Eerst op het dorpsplein, toen het plan om deze te plaatsen bij het kleine kerkje, waar de fusillades hadden plaatsgevonden, om daarna, verrassenderwijze te verschijnen bij Mertiza direct om de hoek.

Tien jaar Nieuwsbrief geeft ook een mooi inzicht in veranderingen en verbeteringen in Villa Mertiza en Aleikos Panorama. Daar is heel veel veranderd. In 2007, na de verbouwing van onze badkamers, is er niet stilgezeten. Van plankjes hier en kastjes daar, tot aan de boxspringbedden in oktober 201? En de toppermatrassen in Aleikos Panorama, een jaar later. En wat te denken van de tuin. In 2008 nog redelijk laag beplant, tot aan vandaag met mooie hoekjes, zoals het vorig jaar uitgebreide terras in één van de borders.

In al die jaren komen zij voorbij: al die mensen die ons terzijde hebben gestaan, zijn gekomen en soms gegaan: Maria Vasoulakis, Paul Munnik, Sacha Verlaan, Janja Ridder, Thea de Bruin, Mylene Pouwels en vorig jaar Bjern van der Steen en onze Xakousti. Wij hebben hen vorig jaar op het afscheidsfeest van Dick bedankt uit de grond van ons hart. De Nieuwsbrief van vorig jaar november toont de beelden.

Tien jaar Nieuwsbrief, waarvan de eerste acht jaar veel gefröbel van Dick. Plaatje praatje. En een listig verzendsysteem, dankzij Josha Munnik. Nu sinds een paar jaar vormgegeven door Jurrie Eilers met altijd ruimte voor video en geluid. Het was voor sommigen even wennen, maar het ziet er altijd mooi verzorgd en aantrekkelijk uit. Wij durven te zeggen: Minimaal de mooiste Nieuwsbrief van heel Kreta. Misschien wel de mooiste van ……

Wij wensen alle lezers, gasten en volgers veel leesplezier. Naast de terugblik op al die jaren ook weer veel informatie over de stand van zaken nu. Bijvoorbeeld de prijzen van vluchten in het hoogseizoen en in oktober. Wij hebben ze weer voor je op een rijtje gezet.

Het Mertiza Team.

MIRTOS BEELD EN GELUID

Een monument is niet alleen het geschreven woord van de Nieuwsbrief. Nee, er zijn ook prachtige beelden van Mirtos uit vervlogen jaren. Denk aan ‘Mirtos the Movie’, 20 minuten volop zomersfeer. Denk aan ‘Mirtos on the Move’ het dorp actief neergezet. Beide prachtig gefilmd door Sonja ter Laag en gemonteerd door Ismir Hero en onze Dick, die ook de regie deed.
‘Mirtos the Movie’ is inmiddels meer dan 32.000 keer bekeken. Maar er ontstond heel onlangs een probleem. Youtube zette de film op zwart, vanwege een liedje waarop rechten lagen. Heel vervelend.
Jurrie ontdekte dit en heeft direct actie ondernomen. Dat moest, omdat de kans volop aanwezig was, dat de film verloren zou gaan. Wij hadden geen kopie. Daarom heeft hij ‘Mirtos The Movie’ nu overgezet op Vimeo. Een filmkanaal, dat je kunt vinden op www.vimeo.com. Ook ‘Mirtos on the Move’ staat er op. Ga naar bovengenoemde website en type de namen van de film of de clip in en je kunt het bekijken.
Er is een groot voordeel. Naast de kwaliteit, die beter is en het ontbreken van reclame uitingen, is ‘Mirtos the Movie’, die eerst in twee delen was geknipt, vanwege een maximum qua lengte, nu een doorlopende film. Geniet 19 minuten en 58 seconden van Mirtos en omgeving. En ontdek dat er wel degelijk het nodige is veranderd, maar dat er ook heel veel hetzelfde is gebleven.

MIRTOS THE MOVIE from Mirtos TV on Vimeo.

Jurrie houdt van filmen. Er zijn al heel wat opnamen van zijn hand. Hij besloot, met weliswaar een knipoog, toch behoorlijk serieus MirtosTV in het leven te roepen. Wij grappen natuurlijk: MTV. Tja.
Maar het is heel mooi, dat meer en meer op beeld verschijnt. Dick helpt hem zo nu en dan als cameraman. En zo zijn er afgelopen weken opnamen gemaakt van enkele optredens.
Je kunt ze bekijken door te klikken op de onderstaande beelden.
In de komende maanden zal er meer verschijnen. Wij houden je via onze Nieuwsbrief graag op de hoogte.

IKEA, STRIJD EN OVERWINING

In Aleikos Panorama wilden wij graag appartement 2 wat moderniseren. Naast een tweepersoonsbed in de slaapkamer, had het ook nog eentje in de woonkamer. Dat vonden wij een obstakel en een beetje, niet meer van deze tijd. Dus wilden wij bij de timmerman om de hoek twee leuke zitbanken laten maken, waarop het ook heerlijk slapen was. Dat bleek iets te gecompliceerd. In overleg, ook met Herman, onze voorjaarsklusvriend, besloten wij hulp te vragen bij de collega van de lokale timmerman: Ikea. Wie kent het niet, het bedrijf, dat je laat kopen en vervolgens zegt: doe het lekker zelf.
Wij hebben twee pakketten besteld, die uiteindelijk zouden moeten leiden tot twee heel aantrekkelijke, strakke bedbanken. En wie kon dan nu het beste in elkaar zetten? Natuurlijk! Herman! Hij zet als klussenondernemer in Nederland zonder blikken of blozen Ikeakeukens in elkaar. Ik geef het je te doen. Voor Herman? Gøn Pråbløm.
Hij naar boven en ja, na een paar uur stond de bedbank geheel volgens het bijgeleverde boekje in elkaar. (Een paar uur slechts. Bjern en Dick deden er samen, later, vier uur over).
Toen begon hij fluitend aan het tweede bed. Schroefje hier, schroefje daar. Totdat….
Een plank. Op de tekening voorzien van verschillende gaatjes aan alle vier de kanten. Maar in het echt? Verschillende gaatjes aan …. drie kanten. Herman begon aan zichzelf te twijfelen. Zijn fluitje klonk niet meer. Zijn keel bracht grombromgeluiden voort. Hij besloot toen om die gaatjes maar zelf te boren. Dat pakte niet goed uit. Herman, vermoeid van zes weken klussen in Mertiza en Aleikos gooide het boortje erbij neer.
Twee dagen later bracht Dick hem naar de luchthaven. En Dick kreeg de opdracht langs te gaan bij de afhaal Ikea in Heraklion. Ja die bestaat echt. De afhaal Ikea. Twee porties Billy met kroepoek graag. Knikknieënd, omdat hij in de verste verte niet wist waar het eigenlijk fout was gegaan. Hij had wat vage foto’s meegekregen van de gemankeerde plank. Tot zijn geluk werd hij begripvol geholpen. Die foto’s op zijn IPhone moesten maar worden doorgestuurd. Hij kreeg echter wel het advies mee om de bedbank weer wat uit elkaar te halen en het dan nogmaals te proberen. ‘Dat gebeurt wel vaker hoor’ zei de aardige dame achter de afhaalbalie.
Een week later gingen Bjern en Dick, als Buurman en Buurman naar boven. Naar Aleikos. Had Herman het wel goed gezien. Was het hem niet zwart voor de ogen geworden na zoveel weken kwasten, schroeven, boren, afdichten, openbreken, of in omgekeerde volgorde. Dat kon immers?
Maar de vier linkerhanden hadden het snel door. Herman had gelijk. Tekening 12 toonde het. Gaten aan vier kanten en niet aan drie. Bjern zette het wederom op foto’s vast, de dramaplank plus tekening 12, en nog diezelfde middag ontving de baliedame van Ikea het onomstotelijke bewijs. Dit is knøde.
En dat vond zij ook, want enkele dagen later kwam het verlossende bericht. U krijgt een nieuwe bank. Oh, dat is fijn, zo reageerde Bjern vrolijk plagend, dus jullie zetten hem in elkaar? Nee, nee, nee. U krijgt een nieuw pakket. Het oude moet u inleveren. Wij bellen als het er is.
En ook dat geschiedde. Een weekje later. Of wij het oude bed in partjes wilden terugbrengen, dan kregen wij het nieuwe bouwpakket mee. Dat vond Bjern geen goed idee. Wij hebben het eerste bed laten bezorgen á raison van € 94,- Een geen goed bed. Begrijpt u? Katalawenis? Ja, Bjern spreekt al een leuk mondje Grieks. Jullie laten het allemaal maar mooi bezorgen. Zijn jullie nu helemaal betøtterd!
Nou, daar gingen zij mee akkoord. Want betøtterd zijn, dat wil geen enkele Ikea, zelfs niet de afhaalvariant.
Vier dagen later hebben Bjern en Dick plechtig beloofd elkaar niet de hersens in te slaan, wat nogal eens schijnt te gebeuren als er iets Ikea-gefrøbeld moet worden. Er zijn huwelijken op stuk gelopen. Zij hebben zich met schroefboormachinetje, hamertje tik en twee flesjes water op vier pakketten gestort, met daarin alles wat een volmaakt Ikeabed nodig heeft. Vier uur later stond het fier te pronken tussen de twee breed glimlachende, grote klusvrienden. Op drie kleine hersteldingetjes na was het project geslaagd. Zonder één onvertogen woord.
Bjern vindt het inmiddels zo leuk, dat hij voorstelt dit soort bedbanken ook in acht appartementen in Villa Mertiza te plaatsen. Nog zestien te gaan? Als hij dat doet, gaan we hem voortaan Bjørn noemen. (Daar heeft hij een høkel aan. Echt waar).

ZOLL AED

Soms duren zaken hier lang. Te lang. Neem nou de defibrillator. Via Siemons broer Klaas, hoofdverpleegkundige op de afdeling cardiologie, konden wij van de firma Zoll een gebruikte AED krijgen. Vol trots meegenomen. Bijna iedereen blij, ook onze apotheker. Die heeft er verstand van.
Een jaar lang is het mooie apparaat, dat levens kan redden, in onze receptie gestald. Eén keer is hij door ons meegenomen, toen er iets heftigs op het strand gebeurde. En wij hebben hem een avond uitgeleend aan de EHBO van Ierapetra tijdens de Mirtos loop.
Maar er was ook wat misverstand. Een arts in de grote stad vertelde dat dit apparaat alleen door volledig opgeleide medici en verpleegkundigen mocht worden gebruikt. Wij vertelden dat dit niet de juiste informatie was. In bijvoorbeeld Nederland hangen ze overal. Zelfs bij de Mac Donalds. (teveel hamburgers is niet goed voor je hart).
Het heeft een jaar voortgesudderd, maar begin 2018 hebben negentien mensen een instructie gevolgd.
Een ander gedoetje was de vraag, waar het apparaat moest hangen. Onze voorkeur was Hotel Mirtos, omdat de receptie daar 24 uur per dag en het gehele jaar door is geopend. Dat was aanvankelijk een beetje lastig om voor elkaar te krijgen. Maar ook dat is uiteindelijk, gelukt.
Daarom tijd voor een klein officieel momentje. Siemon overhandigde de AED aan de burgemeester, Alekos Pantelakis, die dit postte op Facebook.

Nogmaals Dank firma Zoll en broer Klaas Boersma voor dit prachtige geschenk.

WAT ER OOK VERANDERD IS

We hadden het eerder in deze brief over wat er zoal anders is geworden in Mirtos.
Wel, wat dacht je van het strand.
Toen we in 2002 voor het eerst in Mirtos waren was het strand minimaal de helft smaller. Bij Flisvos moest je zelfs een beetje door water waden om op het ernaast gelegen strand te komen. Kom daar nu maar om.
Er waren in die jaren geen strandbedden onder de boulevard. Die vond je op het strand naast Beach Tavern. Iemand was daar uitbater van bedden en parasols.
In de loop der jaren kwam de uitbater steeds later zijn bedden plaatsen. Op het laatst pas ergens in juni. En zo besloot de horeca stukken strand te pachten. Eerst vooral bij Beach Tavern, uitgebreid door Stella en zo ging het verder oostwaarts. Nu kun je tot aan Akti kiezen waar je wilt liggen. Bijna overal is het gratis, mits je natuurlijk daar het nodige gebruikt. En niet zoals een Tsjechische familie één grote fles water op negen gezinsleden.
Het strand heeft nu overal houten parasols met rieten daken. Een mooi gezicht.

Dankzij een actie zijn er door de overheid her en der omkleedhokjes geplaatst. En er liggen houten vlonders bij. Dit is weliswaar mede bedoeld voor rolstoelgebruikers, maar over een paar dingen is nog niet goed genoeg nagedacht. Het moet breder en toegankelijker. Maar het is op de goede weg.

Die actie loopt overigens nog. Je kunt voor € 5,- een lot kopen. De hoofdprijs is een lam. Kun je die niet in je koffer meenemen? Of kun je hem hier niet nuttigen? Dan krijg je € 100,- als tegenwaarde.
Ook wij verkopen de loten. Allemaal voor een mooi strand waar iedereen van kan genieten.

ALEIKOS PANORAMA

Van 31 mei tot 2 juni worden In Aleikos Panorama verschillende activiteiten verwacht. De tuin wordt dan verrijkt met een barbecue en krijgt lichte kiezelstenen. Dat kan voor de bewoners van studio 3 en appartement 4 wat lichte overlast veroorzaken. Ons is verzekerd dat dat tot het minimum wordt beperkt. De elektricien brengt dan tuinverlichting aan en enkele signaallampen op de weg naar boven. Wij pakken dan ook de borders goed aan.
Inmiddels staan de parasols op hun plek. Het type dat je ook aantreft op het strand. Het staat volgens ons erg leuk. De terrasstoelen zijn nu vervangen door kuipstoeltjes. Helaas zijn de rieten dekjes van de Griekse stoeltjes vaak het speeltje van enkele katten.
Over appartement 2, ons grootste in Aleikos Panorama, lees je elders. Wij vinden het een enorme vooruitgang. Het ziet er leuk uit. Al is het alleen al de gecreëerde ruimte in de salon.

Als alles klaar is, gaan we foto’s maken voor de website www.aleikospanorama.com en de Mertiza website.

TASSOS DE HERDER, OP WEG NAAR DE APK

Dagelijks, zo rond een uur of vijf, zes, rijdt Tassos door het dorp, ook als het niet nodig is. De toeristen zitten al te wachten bij hotel Mirtos om foto’s te nemen. Dat het vehikel nog rijdt, is sowieso een mirakel. Wat het merk van de auto is, is tot nu toe onduidelijk. Jurrie zegt Toyota, maar het kan net zo goed een Nissan zijn.

Giannis Stamboulis presenteert zich

Mirtos Beekeeping. Wat een prachtig vak heeft Giannis. En vooral: wat kan hij er boeiend over vertellen. Graag komen wij met een groepje gasten bij hem op bezoek in zijn werkplaats, naast Villa Nostos. Nederlanders zijn al helemaal dol op zijn verhaal, vanwege zijn grappig accent als hij Nederlands spreekt. En goed hoor!
Je kunt er een aantal soorten honing kopen, maar ook bijproducten, zoals propolis, dat je weerstand verhoogt.
Maar er is ook een mogelijkheid om een dag imker te zijn. Vraag ons gerust als je bij ons bent om informatie en eventueel contact te leggen met Giannis.

Het afscheidscadeau van Dick

Tijdens mijn afscheid heb ik een prachtig bedrag gekregen. Bijna € 1.200,- Ik wil daarvoor graag de studio in. Alleen moest ik besluiten wat ik op wilde nemen.
Op een mooie zonnige middag in mei zaten Theo van Halen, mijn goede, toegewijde en zeer muzikale vriend, en ik op het balkon van ons huis. We keken uit over zee en mijmerden. Maar het bleef niet bij dat zachte denken. Er ontstonden gedachten, ideeën. Omdat Theo klarinettist is en zich heeft gespecialiseerd in Griekse muziek, ontstond het idee om nummers in het Grieks op te nemen. Niet in Nederland, maar hier op het eiland. Niet alleen met Nederlandse muzikanten, maar ook met Griekse.
Voor het feest in oktober afgelopen jaar, had Christina, een lieve, nieuwe collega in Mirtos, een Griekse vertaling gemaakt van mijn nummer: ‘De Vlinder’. Helaas kon ik niet op tijd een zangeres vinden die het toen kon uitvoeren. Binnenkort ga ik om de tafel zitten met een andere Griekse zangeres. Misschien gaat zij nummers van mij in haar moedertaal zingen. Dat zou fantastisch zijn.
Eentje was dus al klaar. Een tweede mag ik binnenkort naar Christina brengen. Zij vertaalt en samen met iemand die zij heel goed kent wordt het gegoten in een Griekse liedtekst. Goed metrum, goede rijm.
Met een derde nummer wordt dit projectje een soort drieluik. Theo en ik heb lang gesproken over iemand, die de inspiratie heeft gegeven om dit lied te schrijven. Een Griekse schilder in, laat ik zeggen, ballingschap. In de verstrooiing. De diaspora.
Misschien ga ik zelf ook wel iets van die drie nummers in het Nederlands zingen. Dat zien we wel.
Ik hou je op de hoogte. Het nummer ‘De Vlinder’ laat ik je graag horen. In het Nederlands. Afscheidsconcertje oktober 2017. De dag waarop ik dat mooie bedrag heb mogen ontvangen.

GEDOE OM TOERISTENBELASTING

Vorige maand vertelden wij over de 50 cent die wij moeten heffen als toeristenbelasting. Er zijn verschillende categorieën. Wij vallen, althans dat dachten wij, in de categorie appartementen.
Heel onlangs kregen wij een wat alarmerend telefoontje van onze boekhoudster. Zij vertelde dat wij werden aangeslagen als drie sterren hotel. Met als direct gevolg een verdriedubbeling van het bedrag per nacht per studio/appartement. En dat met terugwerkende kracht.
Wij hebben collega’s rondom ons gevraagd in welke categorie zij zitten. Villa Kastro en Big blue, met dezelfde inrichting en service zijnbeide appartementengebouwen. Zij vallen in de 50 cent regeling. Er zijn maar twee hotels: Esperides en Hotel Mirtos. Villa Nostos, Villa Mare, Myrthe Apartments, noem maar op, zijn alle, net als wij. Aanbieders van appartementen
De EOT, de officiële toeristenorganisatie van Griekenland, bepaalt de categorieën. In 1991 hebben de eigenaren Villa Mertiza aan de EOT de omschrijving ‘Hotel, type appartementen’ gegeven. En daar zit wellicht het pijnpunt. De komende week gaat de mede eigenaar van ons gebouw in Heraklion praten met EOT. Wij hopen vurig, dat dit tot een gunstiger resultaat leidt. Meer hierover in de Nieuwsbrief van juli. Tot we zekerheid hebben, zullen we dus € 1,50 per nacht extra moeten rekenen.

GEKE ABELEN RUIMT OP

Geke komt met haar lief Herman twee maal per jaar naar Mirtos. Zij voelen zich bij ons als een vis in het water. Lekker luieren en niets hoeven. Maar Geke heeft ook een andere kant. Een actievere. Zij heeft graag wat om handen. Dus toen zij zag dat onze bibliotheek wat husselig door elkaar lag, bood zij aan om daarin orde aan te brengen. Een paar namiddagen sloop zij naar boven om alle boeken in een goede volgorde opnieuw in de kasten te zetten. Nu geldt de wet van het alfabet. En het ziet er opgeruimd uit. Heerlijk.
Lieve Geke, heel hartelijk bedankt voor je actie en de brede glimlach die je ons altijd toezendt.

HOOG BEZOEK VOOR LYRARAKIS

Het is inmiddels algemeen bekend bij onze lezers, dat wij graag op bezoek komen bij Lyrarakis. Een prachtig wijnbedrijf met heerlijke wijn, die inmiddels ook op vele plekken in Mirtos te verkrijgen is. Zowel in de winkels als in enkele restaurants.
Wij worden altijd ontvangen door de geweldige gastvrouw, Joke Lyrarakis, van Nederlandse komaf, Kampen, maar al tientallen jaren woonachtig op Kreta.
De afgelopen maand brachten Prins Charles en zijn vrouw Camilla Parker Bowles, hertogin van Cornwall, een bezoek aan Griekenland. De vader van Charles Prins Philip is van Griekse origine. Hij is geboren op Corfu.
Het prinselijk paar bezocht samen en afzonderlijk enkele instellingen en een mooi bedrijf. Jawel, Lyrarakis. Een prachtige promotie, die wij hen van harte gunnen.

Er is een filmpje waarop Camilla en Charles te zien zijn als dansers…. Soepel is het niet. Wel leuk om te zien.

JULI AANBIEDING EN PRIJZEN JULI, AUGUSTUS EN OKTOBER

Dit online document wordt regelmatig geactualiseerd en is ook te vinden op aanbiedingen.mertiza.com

COLUMN

door Dick Ridder

HET LOT VAN EEN COLUMNIST

 

Tien jaar lang in de Nieuwsbrief

Wat zijn er een hoop woorden door mijn hoofd gegaan en vervolgens mijn handen uitgegleden.
Zo’n honderdtwintig minimaal, alleen al voor in de Nieuwsbrief. En in Griekenland Magazine nu ook al enkele tientallen.
Het is ooit begonnen, toen ik half tachtiger jaren een kampeer- en bungalowterrein mocht bestieren. Iedere zaterdag kregen gasten een programmaboekje. Want het was er van de lering en de vermaak. Een recreatieteam hield de vakantiegangers en -gangertjes lekker bezig. Wat geen overbodige luxe was, want in de drie jaar dat ik ‘Het Trefpunt’ in Ermelo mocht leiden maakten wij twee totaal door en door verregende zomers mee. Ondergelopen tenten konden veel kleuter- peuter en pubergejengel opleveren. Dus onder het motto: Houderdemoedmaarin gingen belaarsde en beregenjasde entertainers de paden op, de modderstromen in. En als de regen echt met bakken naar beneden kwam, was het spelend schuilen geblazen in een mooie recreatiezaal.
Iedere week stond het slecht weerprogramma in een boekje. En dat begon steevast met een voorwoord van de directeur. Ja, zo heette ik destijds, niet omdat ik het wou, maar omdat het moest.
En dat was normaal gesproken een nogal saai, voorspelbaar praatje. Zo in de geest van: ‘Hartelijk welkom. Fijn dat u ons hebt uitgekozen om uw vakantie door te brengen. Wij hopen het u naar de zin te maken’. En ook een mooie: ‘Heeft u klachten, zeg het ons. Bent u tevreden, zeg het anderen’.
Waar natuurlijk, maar ook een beetje teiltje.
En zo begon mij ‘carrière’ als columnist. Iedere week verzon ik een verhaaltje. En tot mijn vreugdevolle verbazing werd het gelezen. ‘Hé Dick, dawwassugoeie, wat je zee’. ‘Wat bedoel je?’ In je klom! Na een aantal weken had bijna iedereen het alleen maar over de klom. Her en der ondeugend, soms ook vermanend, want een camping bestieren met negenhonderd vakantievierders, velen van driehoog achter, gaf niet zelden roerige reuring.
Dat is inmiddels al ruim dertig jaar geleden. Maar ik weet dat ik het schrijven leuk vond. En zo werd de klom in de loop der tijd de column.
In 2011 verschenen er zesendertig in een heus boekje: ‘En het werd …. Griekenland’. Apetrots heb ik het mogen presenteren op onze gastendag in De Wijk en in vier boekhandels, waaronder Nauta in Den Burg op Texel, bij Daan, Carry en hun dochters. Een dierbare herinnering.

Bij het schrijven van die korte verhaaltjes is het belangrijk dat het een kop en een kont heeft. Een goed begin is het halve werk en de rest komt vanzelf, als de stroom gedachten die door het hoofd gaan associaties opwekken. Als je niet goed kunt associëren, dan heb je als columnist een probleem. Dan heeft iedereen die wat wil scheppen, een probleem. Dat is als: poepen, maar het komt niet. Aandrang zonder bevredigend resultaat.
Daar heb ik geen last van. Maar…. al die korte stukjes gaan over Griekenland. Allemaal. Geen enkele uitgezonderd. Over poepen gesproken. Soms ben je helemaal uitgekakt. Zowel qua malligheid, als ernst. Voor Griekenland Magazine moet ik van de redactie in mijn column ook nog eens kritische noten kraken. Wat fellig zijn. Nou, dat zit niet direct in mijn aard. Hoewel, als mijn bloed karnemelk wordt, dan is het niet best. Maar dat wordt het bijna nooit. Ik houd niet van karnemelk. Ik ben niet van zuur. En voor de Nieuwsbrief moet het meestal gewoon een gezellig verhaaltje worden. Knipoogje hier, glimlachje daar met vlaagjes ernst.
Toen ik hier stopte met mijn actieve werk als gastheer, vroeg mijn staf of ik wel wilde doorgaan met de Nieuwsbrief. Dat doe ik met liefde. Maar een Nieuwsbrief zonder column is als Mertiza zonder boxspringbed. Een leuke vakantie, maar je slaapt bedonderd.

En zo zit ik soms uren aan mijn bureau wat stommig te staren naar een leeg beeldscherm. Zelf de aandrang laat op zich wachten. Wat moet ik nu weer schrijven.
Maar dan is de kosmos, het heelal, de voorzienigheid, of de blauwe lucht, genadig. Er komen gezichten voorbij of gebeurtenisjes of een lieve vriend. Gedachten van weemoed en toen. Dan sta ik op, pak een bak koffie, voed me met één of twee van de honderden stroopwafels die onze gasten jaarlijks mee zeulen en na een uurtje zijn we zo zevenhonderd woorden verder. Ik zeg dit, even tussendoor, om het nut van het meebrengen van stroopwafels zeer groot is, dus doorgaan!
Ja en zo blijft de woordenstroom, soms even haperend, uiteindelijk alsmaar door gaan. Door mijn hoofd en mijn handen. Ik hoop er nog minstens honderdtwintig te mogen maken.

SIEMON’S RECEPTKEUZE

VENKELSALADE MET SINAASAPPEL

Vol van smaak en klaar in een handomdraai.
Aantal personen: 2
Bereidingsduur: 0-15 minuten

Ingrediënten:

  • 2 sinaasappels
  • 2 venkelknollen
  • 1 eetlepel olie
  • 1 theelepel mosterd
  • 1 theelepel honing
  • 6 blaadjes munt

Mosterd:

Gebruik een schone lepel om mosterd uit het potje te scheppen. Dit voorkomt besmetting met bacteriën en schimmels. Bewaar het altijd in de koelkast. De mosterd is ongeveer een half jaar houdbaar.

Bereiding:

Schil de sinaasappels dik. Snijd de parten uit de vliezen. Vang het sap op.
Maak de venkel schoon. Snijd de venkel heel fijn.
Maak een dressing van het opgevangen sinaasappelsap, de olie, de mosterd en de honing.
Knip de blaadjes munt klein.
Meng alles door de venkel. Voeg eventueel wat honing of peper toe.

NU AL NIEUWSGIERIG NAAR ONZE VOLGENDE NIEUWSBRIEF?

Schrijf je dan snel in op onze mailinglijst en wees de eerste die hem leest!

Built and maintained Cyber Shrimp © Copyrighted 2018  Villa Mertiza