Nieuwsbrief 1 september 2017

DAG AUGUSTUS, WELKOM SEPTEMBER

Met de start van de nieuwe maand september, nemen wij afscheid van de hoogzomermaand augustus. Daarover straks wat meer. Maar eerst de nieuwe maand.
Als wij september begroeten, dan weten wij dat wij een volle, drukke en gezellige maand tegemoet zien. Veel gasten, die ieder jaar graag in deze periode bij ons logeren, ontmoeten ons en elkaar in de tuin. Een kleine reünie, lijkt het wel. Is het eigenlijk ook.
Met het ingaan van deze maand beginnen wij overigens aan een periode van niet één, maar van twee drukke maanden. Als wij ons bezettingsboek bekijken, dan is er hooguit hier en daar nog een gaatje. Naast onze individuele gasten hebben wij eind september weer de lezersreis van het Dagblad van het Noorden en de Leeuwarder Courant en in oktober zijn er velen, die het afscheidsfeest van Dick meemaken. Als toetje komen er nog Duitse gasten, die een weekprogramma met Angela hebben. Vertrekken die, dan is het al 4 november. Maar dat is nog een eind weg.

Augustus was een typisch Griekse hoogzomermaand. Een ferme drukte op het strand en aan de boulevard. Aten, zoals gewoonlijk, de meeste niet-Griekse vakantiegangers rond achten, enkele uren later bezaten de Griekse families, compleet met oma’s en kinderscharen, bijna alle stoelen en tafels. Veel Grieken gaan na hun siësta naar het strand en blijven daar vaak tot acht uur. Dan naar huis, poedelen en relaxen en dan op naar de niet gestampte Griekse pot.
Zo rond zondag de 20ste augustus reden talloze auto’s met nummerborden uit ondermeer Heraklion en Athene Villa Mertiza voorbij. De vakantie zat erop en hopelijk wachtte het werk op de maandag daarop. Het was daarmee ook het einde van de grootste parkeerproblemen in het dorp.
Op maandagavond zaten er op de boulevard nog wat Griekse gasten, die geen afscheid konden nemen. De avond daarop leek het eventjes uitgestorven. De laatste week van augustus is altijd rustig. Maar het is stilte voor de storm, want september dient zich aan. En dat betekent, niet alleen voor ons, maar voor heel Mirtos: Vol, vol.

Siemon en Dick hebben even bijgetankt, elders op het eiland. Maria, Mylene en Bjern hebben het fort uitstekend bewaakt. We kunnen er met zijn allen prima tegenaan met zoveel leuke gebeurtenissen in het vooruitzicht.

Beste lezers en volgers van deze brief: Wij wensen jullie een mooie septembermaand.

INTERNATIONALE DAG VAN HET TOERISME

Overal ter wereld wordt dit gevierd. In onze regio kent Ierapetra deze traditie al wat langer. Maar Mirtos doet dit nu voor het vierde jaar. Ik weet niet goed wat elders de onderliggende gedachten zijn. Het zal ongetwijfeld ook promotionele bedoelingen hebben. In Mirtos is het een heel mooie gelegenheid om een gastvrij dorp en de mensen aan wie die gastvrijheid wordt verleend samen te brengen. Een ontmoetingspunt van jewelste. De mensen van Mirtos koken, bakken en braden voor de vakantiegangers en hun eigen dorpsgenoten. De barbecue loeit terwijl de muziek klinkt. En dan wordt er gedanst. Ook door opvallend veel kinderen. En daar zitten echte jonkies bij. De mensen van hier hebben alle passen onder de knie (en daarboven ook), sommige vakantiegangers trappen onhandig beenslingerend op tenen van andere danslustigen. Het geeft niet. Het is wat koddig om te zien. Het verzustert en verbroedert over grenzen heen. En dat is nou het mooie van de Mirtos versie van de Internationale Dag van het Toerisme.
Datum is zaterdag 23 september en het vindt plaats op het dorpsplein en in het dorpshuis. 

Een paar foto’s van het evenement van vorig jaar:

De foto’s zijn van Jan van der Sleen, Angela Sturmayr en Jurrie Eilers en verschenen voor het eerst op een blogpost van MirtosCrete.gr. De video hieronder is van Jos van Schie.

GRIEKENLAND MAGAZINE NAJAARSEDITIE

Lesbos is het eiland dat, naast Kos, wellicht de meeste tegenslagen heeft gehad. Overspoeld door een grote stroom mensen op de vlucht en ook dit jaar een aardbeving, die veel schade heeft aangericht aan bijvoorbeeld de plaats Plomari, bekend van de ouzoproductie en één van de ouzomerken die de naam van dit dorp draagt. Ik ben blij, dat Griekenland Magazine weer aandacht besteedt aan dit meer dan prachtige eiland, dat ik enkele malen heb mogen bezoeken. Wil je een keer een alternatief voor Kreta, dan is Lesbos echt een heel mooie bestemming.

Mijn column gaat over mensen die aangewezen zijn op een rolstoel. Wat als zij moeten inchecken?
Een wat bizar verhaal met een wijs einde, dankzij een gast van ons.

Griekenland Magazine is eind september te koop in de boekhandel.

Het is dé zomerhit van 2017: Despacito, van Luis Fonsi, Daddy Yankee en Justin Bieber. Maar de Griekse parodie Θες Παστίτσιο; ( Wil je pastitsio? ) van So Tiri krijg je ook niet meer uit je hoofd…
Grappig. Zelfs de maakwijze van pastitio wordt bezongen.
Wij doen de Engelse vertaling erbij.

Do you want pastitsio?

De Engelse vertaling

You
When you’re not near me, I think about you
You’re in my mind
Is
Yeah
You know, my tongue’s always burning
When we two are together

You
Know you look like moussaka
Both of you have meat inside you.
But I’ll always ask only for you
And
You look me in the eyes and smile
You need something to eat tonight
You know exactly what I’ll ask

Do you want pastitsio?
Grab a baking dish I’ll make it for you
Boil some pasta, they must be Misko
Coat it with beschamel sauce
Pastitsio yesterday
We made pastitsio today too
Cut it in slices and put it on a tray
Tomorrow, we’ll have exactly the same

And the recipe, I’ll never
Hide it from you
Put milk and cinnamon
Don’t be afraid to add some more
Some more and some more

Cover it and wrap it lest it goes bad
Always keep it cold
Put it in the fridge

I always add salt and pepper
Grated nutmeg
A cup of olive oil
I eat it like a donkey 4

When I eat pastitsio
All day I do
Νοm nom
Step aside
Because I want more
Nom nom

Like my aunt Elisabeth makes it
I want, I want
To sit altogether and eat it
Wherever I go, they’re asking me every day
”Make us pastitsio, you know we love it”

Pastitsio pastitsio
Make me pastitsio
With vegetables
From the garden, from the garden
To always be fresh
Put everything in
Don’t forget to place feta on top

Do you want pastitsio?
Grab a baking dish I’ll make it for you
Boil some spaghetti, they must be Misko
Coat it with beschamel sauce
Do you want pastitsio?

‘Inwonersaantal Griekenland krimpt met bijna 20%’

Bron: parakalo.wordpress.com
In 2050 zal het aantal inwoners van Griekenland met 18 procent zijn afgenomen. Dat blijkt uit een studie naar de demografische toekomst van Europa van het Berlijnse Instituut voor Bevolking en Ontwikkeling.
In 2016 telde Griekenland 10,75 miljoen inwoners, dat zal naar verwachting dalen naar 9,9 miljoen in 2030 en 8,9 miljoen i n 2050.
De krimp is een gevolg van de economische crisis, die vooral jonge mensen heeft getroffen en wordt gezien als belangrijkste reden voor het dalende geboortecijfer. Het geboortecijfer in Griekenland is één van de laagste in de Europese Unie. Daarnaast vertrekken Griekse jongeren naar het buitenland omdat ze denken daar een betere toekomst te kunnen opbouwen.
Ook heeft Griekenland te maken met een snel vergrijzende bevolking. Van alle Grieken is 21 procent ouder dan 65 jaar en er worden ieder jaar minder dan 100.000 baby’s geboren. In Europa is dat cijfer alleen in Italië hoger. Volgens het Berlijnse Instituut voor Bevolking en Ontwikkeling heeft Griekenland in 2050 het hoogste aantal gepensioneerden ten opzichte van werkenden.

Cabaretier Pieter Derks had in zijn voorstelling ‘Zo goed als nieuw’ in 2014 een conference over zijn ervaringen met Ryan Air. Ik werd erop gewezen door twee dames, die kortgeleden bij ons waren en met deze maatschappij hadden gevlogen. Dat kan overigens alleen op Chania en wat Nederland betreft vanaf Eindhoven of vanuit het grensgebied in Duitsland, vanaf Weeze.

Zelf hebben Siemon en ik ook een ervaring gehad met twee vluchten naar Scandinavië. Dezelfde ervaring als Pieter Derks, want als je bijvoorbeeld op Oslo vliegt, hoe lang moet je dan rijden voor je hartje centrum van de Noorse luchthaven hebt bereikt?
Ga er maar even lekker voor zitten. En dames Emmy, dank voor de tip.

VILLA MERTIZA – FOTO’S UIT DE OUDE DOOS

Er zijn gasten die ons vragen of Villa Mertiza er altijd al zo heeft uitgezien. Nee dus. Qua vorm en de inhoud van de kamers is er niet veel veranderd. Maar qua aankleding, kleur en ook wat de nodige apparatuur betreft, heeft er wel een metamorfose plaatsgevonden. Niet alleen binnen, maar ook in de tuin is er veel verschil te ontdekken. En wat te denken van de receptie?

Bekijk de “slideshow” met de foto’s, genomen toen in juni 1991 de deuren van Villa Mertiza opengingen. De mensen die hen kennen, zullen op de foto’s eigenaar Michalis Daskalakis en zijn vrouw Maria herkennen. Maar het is inmiddels wel zesentwintig jaar geleden.

Een paar opmerkelijkheden: appartement 107 was er destijds nog niet en de huidige keuken had een andere bestemming. Later is het kantoor van Sylvie daarin gevestigd, tot wij er in 2005 een ontbijtkeuken van hebben gemaakt. Nog later een bibliotheek en een kantoortje.

WAT HEBBEN WIJ NOG BESCHIKBAAR IN SEPTEMBER EN OKTOBER?

SEPTEMBER

Villa Mertiza
22 – 29/9 Basement appartement 114 voor de prijs van een studio
13 – 29/9 Studio 106 i.p.v. balkon zitje in deel van het trappenhuis 25% goedkoper
11 – 16/9 Studio 103
En in enkele periodes 2, 3, 4 nachten in diverse onderkomens.

Aleikos Panorama
15 – 21/9 Appartement A1
15/9 – 29/9 Studio A 3

OKTOBER

Villa Mertiza
13 – 20/10 Basementstudio 112
23/10 – 4/11 Basement appartement 114 20% goedkoper
6 – 12//10 Aangepast basement appartement 115
6 – 16/10 Appartement 104
8 – 16/10 Appartement 107 (begane grond)
En in diverse onderkomens vanaf 23/10 is er nog ruimte tot 4 november.

Aleikos Panorma
Vanaf 23/10 – 4 november is appartement A 2 nog beschikbaar.

Heerlijk hoor, dat er vervoermiddelen zijn, zoals de huurauto en de taxi. Comfortabel voor de ritten van bijvoorbeeld Heraklion naar Mirtos en terug. Prettig ook om toeren en toertjes te maken. Zeker op een eiland als Kreta, dat veruit het grootste is van Griekenland. Dus kilometers vreten.

Toch overvalt mij soms een bui vol nostalgie, als ik denk aan onze vakanties, ooit in Griekenland. Zelden huurden Siemon en ik een huurauto, zeker in de eerste helft van onze carrière als vakantiegangers. Nee, wij gingen altijd voor een plofje. Of een plof. Soms voor ieder eentje, soms een masjientje voor ons tweetjes. Ik stuurman, Siemon veilig achterop. Jazeker, veilig. En dan toeren over het eiland. Patmos als favoriet. Lekker over de wegen tuffen, zon op de huid en haren wapperend in de wind. Want van een helm was natuurlijk geen sprake in die tijd.

Soms pakte ik even helemaal alleen de brommer om wat voor me uit te toeren. Naar plekken van rust. Zo ging ik op Patmos steevast naar het klooster om daar even met Johannes de Evangelist te babbelen. Hij als icoon hangend aan de wand en ik in zo’n typisch Griekse opklapzetel tegenover hem. Dit niet, nadat ik uit mijn michanaki een lange broek had gepakt voor zedelijk vertoon. En was ik klaar met Johannes (of hij met mij), dan wisselde ik snel de lange vroombroek voor mijn korte loombroek. En dan weer heerlijk doorbrommeren. Zon op de bol, haardos in prettige verwardheid, hersenen aangenaam gespoeld.
Zes jaar geleden hebben Siemon en ik gevierd, dat wij vijfentwintig jaar in Griekenland komen. Op Patmos begon de victorie, dus reisden wij af naar dit eilandje voor de kust van Turkije. Ons eilandje. Een beetje dan. Het eerste wat wij deden, toen wij door de hovercraft vanuit Rhodos waren uitgespuwd op de haven, was linea recta naar de ons zo vertrouwde brommerverhuurder. Hij kende ons nog, uiteraard. Die twee Hollandse mannen, die altijd zo luidkeels van hun brommertje genoten.
De brommers waren inmiddels geavanceerder geworden. Niet te vergelijken met de aantrapvehikeltjes uit de eerste jaren. Altijd problemen met het op gang krijgen van dat minimotortje. Dus je eindeloos lens trappen, tot je er half in coma van afviel. Of aanduwen, aantrekken, wat dan ook. Maar al’sie het deed, al’sie reed, zwaaiende lokken, wind in je bloesje en dat met een steeds roder geworden gezicht.

Een grappige anekdote van ons laatste bezoek gaat over onze helmen. Een helm op onze koppen paste niet in ons nostalgische programma. Wij vroegen de verhuurder wat wijsheid was. Hij zei: ‘Je moet ze bij je hebben, maar dragen hoeft niet’. Jeah! Een helm achterop en eentje bungelend aan het stuur, wat lichtelijk oncomfortabel was. Wij hebben ze nooit opgehad in dat weekje, want ja: Haardos moet wapperen.

Zoals vaker: nostalgie verbleekt. Die mooie gedachten aan ons tweetjes over het eiland rijden blijven uiteraard, maar de beelden vervagen als je ouder wordt en je hebt genoeg te doen in het mooie Mirtos. Maar toen was daar Bjern, onze jongste telg aan de Mertizaloot, die tot voor kort alleen de snelheid van zijn fiets kende, van huis naar werk en weerom. Hij behaalde begin dit jaar zijn rijbewijs en bestuurt nu af en toe onze auto of de jeep van Mylene. Dromend van de dag dat hij zelf een wagentje kan aanschaffen. Maar van zijn ‘topsalaris’ kan hij dit niet betalen. En toch wil hij er graag eens even tussenuit. Hij mag de auto meenemen, maar dan ken je Bjern niet. Hij wil mensen niet tot last zijn. Zelfs als hij te horen krijgt dat daarvan geen sprake is.
Op een dag beleefde hij zijn Eureka. Hij zat naast me en zei: ‘Dick, ik ga een michanaki kopen’. Hè? Ik was verbaasd dat hij dat Griekse woord voor brommer kende. Maar als er in zijn hoofd een idee neerdaalt, dan… Dan gaat hij bijvoorbeeld op zoek naar het Griekse woord voor datgene wat hem al dagenlang bezighoudt: Michanaki.
Of ik het een goed idee vond? Tja… Zo’n jongen op zo’n vervaarlijk apparaat, waarmee hij zelfs naar de grote stad gaat. Zijn moeder was toen net bij ons te gast en die kreeg ook al heftige jeukbultjes van de gedachte van haar zoon op een monster.

Bob zonder Annie…..

Geplaatst door Bjern van der Steen op maandag 7 augustus 2017

Het joch is dertig, geen zestien. Ik gedraag me als een oude brompa met een wijsvingertje in de lucht.
Hij is oud en wijs genoeg en kent meer dan de gemiddelde leeftijdsgenoot zijn verantwoordelijkheden.
De michanaki is gekomen. Niet gekocht, maar gehuurd voor drie maanden, om volgend jaar te zien of hij het nog steeds leuk vindt, wat ik stiekem niet hoop. Als brompa dan. Als volwassen oudere beleef ik er toch ook plezier aan, dat Bjern zich happy voelt met zijn escapevoertuig. Ik zie hem genieten.
En als volwassen oudere kijk ik ook om en zie ons beiden of mij alleen toeren over Patmos. Wat hebben wij daar veel plezier aan beleefd. Ook een tikkeltje onverantwoord, want wat Bjern nu doet, het dragen van een helm, lieten wij na. Haartjes door het luchtruim dansend, nietwaar?

Lieve Bjern, veel plezier, maar rij in godsnaam voorzichtig.
‘Ja Paaaaa’. (zucht)

WIST JE DAT…

Mirtos zelfs in Oost-Nederland bekend is?

Bijgaand artikeltje verscheen in De Stentor, een krant met een groot verspreidingsgebied in het Oosten van het land. Het werd ons toegezonden door Geralda Holtkamp.

Verse vijgentaart in een lage bakvorm

Ingredienten voor het deeg:

180 gram gezeefde bloem
90 gram (riet)suiker
90 gram zachte boter
1 eierdooier
Een snufje zout

Ingredienten voor de vulling:

100 gram zachte boter
75 gram rietsuiker
2 losgeklopte eieren
100 gram gehakte amandelen
2 eetlepels bloem
7 a 8 vijgen in schijfjes
125 gram abrikozenjam
Een glas sinaasappelsap

Bereiding

Kneed het deeg van bloem, boter, suiker, eierdooier en zout.
Druk het deeg op de bodem en randen van de taartvorm.
Dek de taartvorm af met plastic folie en 30 minuten laten rusten in de koelkast.
Verwarm de oven op 200 graden.

De vulling:

De boter en suiker opkloppen tot een romige massa.
Klop de eieren, amandelen en bloem erdoor.
Verdeel de vulling op de taartbodem en druk daar de vijgen dakpansgewijs in.

De taart 10 minuten bakken in de oven, daarna terugschakelen naar 180 graden en nog 30 minuten laten bakken.
Maak de abrikozenjam en het sinaasappelsap warm in een steelpannetje en laat even inkoken.
Zeef dit ingedikte sausje en haal de taart uit de oven.
Bestrijk de taart met de abrikozensaus en laat de taart verder afkoelen.

NU AL NIEUWSGIERIG NAAR ONZE VOLGENDE NIEUWSBRIEF?

Schrijf je dan snel in op onze mailinglijst en wees de eerste die hem leest!

Built and maintained Cyber Shrimp © Copyrighted 2017  Villa Mertiza