Nieuwsbrief 2 augustus 2017

AUGUSTUS ZOMERMAAND

Het hoogzomer vakantieseizoen is halverwege. En Mirtos is volop in die zomerse sfeer. Dat betekent bezette bedjes aan het strand en bezette bedden in de accommodaties. En omdat het begin augustus is, komen ook de Grieken graag naar Mirtos. Het hoogtepunt zal zijn ‘Maria ten Hemelopneming’ op 15 augustus. Hoogtepunt qua Grieks Orthodoxe feestdag, maar ook qua drukte. Ieder jaar is het op die dag overal volop bezet. Daarna vertrekken veel Griekse vakantiegangers, die vaak in privéhuizen verblijven of bij familie, weer huiswaarts. De week waarin dinsdag 15 augustus valt verwacht ik wel dat de Griekse vakanties nog wat doorgaan, maar na het daaropvolgende weekend moet er weer worden gewerkt. En de kinderen? Die hebben nog tot half september vrij.

Ja, volop vakantiesfeer. Ook bij ons. Het is zo leuk om iedereen te zien genieten van de zon, de zee, de sfeer van Mirtos en ook ontmoetingen in de tuin. Daar begeleiden tientallen krekels, die in de moerbeiboom zitten, de gesprekjes en de spelletjes die er worden gespeeld. Hét zomergeluid. Hoe warmer het is, hoe luidruchtiger ze zijn. Dat geldt niet voor Koos de kater en Balou de hond. Die zijn overdag niet vooruit te branden. De één ligt op het terras, de ander onder de bank. Onze viervoetertjes komen pas ’s avonds tot leven. Dan moet Koos jagen en Balou spelen aan zee.

Achter de schermen is het hoogzomer vakantiesfeertje niet erg afwijkend van voor- en naseizoen. Dezelfde dingen moeten worden gedaan. Dus kuist en wast Maria alles wat er te kuisen en te wassen is, haalt Siemon in Ierapetra de boodschappen, schept Bjern nog een keer op aan het ontbijtbuffet en bevestigt Mylène boekingen in het piepkleine kantoortje. Ik zwabber er wat tussendoor. En ondertussen vertrekken gasten weer en komen andere gasten weer aan. Kennismakingsgesprekjes en afscheidswensen voor een behouden reis. Ach je kent het toch?

Wij hebben een goed seizoen. Wel wat rustig in de eerste drie weken van juli, wat ook merkbaar was in Mirtos. Dat gaf her en der wat mopperakis, maar toch stonden de terrassen van de restaurants zowel ’s middags als ’s avonds er bepaald niet verlaten bij. Inmiddels een lekkere, maar vooral gezellige drukte in Mertiza en als augustus nog wat gatenvulling krijgt, dan mogen wij heel tevreden zijn.

Natuurlijk volgen wij het nieuws en zien dat het in Nederland toch enigszins halfslachtig is qua weer. Dat is jammer. Ik denk dan vooral aan de kampeerders. Ik weet uit ervaring als voormalig campingbaasje, dat men vooral graag droog en zonnig weer wil hebben. Hier hoef je gelukkig nooit naar de lucht te kijken of je BBQ wel door kan gaan. En een camping beginnen in Griekenland is niet mijn ambitie voor de toekomst. Dat terzijde.

Wel, wij wensen al onze lezers een heel mooie augustusmaand met hopelijk mooi weer, waar je ook bent.

DE MIRTOS RUN

Je moet er beslist wel iets mee hebben: je lichaam in de startstand zetten en op het signaal van een heus startpistool achter elkaar aan rennen. Mirtos bood voor volwassenen twee afstanden tijdens de Mirtos Run, die zaterdag 22 juli j.l. plaatsvond: 5.5 en 15.5 kilometer onder een zonnetje dat zich ook voor die gelegenheid niet had teruggetrokken. De organisatoren hadden de starttijd daarom al met een uur verlaat, van 17 naar 18 uur. Wijsheid alom.
Er waren dubbel zoveel deelnemers als vorig jaar, toen de run voor de eerste maal werd gelopen.
Een leuke sfeer, ik kan niet anders zeggen. Hulde aan de organisatie, die weliswaar op geheel Griekse wijze ten uitvoering werd gebracht, maar toch het klopte allemaal uiteindelijk. Veel Rode Kruis mensen, een ambulance en politie op de been en op strategische punten overal gratis water voor de deelnemers, die onderweg liters lichaamsvocht verloren.

Ook Villa Mertiza leverde twee lopers. Edwin Cornelisse, zichtbaar een wegatleet, bleek direct te porren voor de 5.5 afstand. En de tweede runner was onze Bjern. Dus stonden wij met gasten en het grootste deel van het team ‘onze’ atleten hartstochtelijk toe te juichen.
Beide hebben de afstand met goed gevolg afgelegd. Bjern moest Edwin voor laten gaan bij de finish, maar onze bewondering is er niet minder om. Nog nooit heeft een medewerker van Villa Mertiza iets op sportief gebied gepresteerd in Mirtos.
Bjern, volgend jaar de 15.5?

Kijk naar het filmpje met onze hardloper.

MEER DAN EEN HELICOPTERVIEW

NASA’s Terra-satelliet heeft een prachtige foto gemaakt van de schittering van de zon in de Egeïsche Zee. Het zonlicht (de lichte strepen op de foto) snijdt als een diagonale lijn door de zee, vanaf Kreta naar het noorden.
Op een perfect gladde zeespiegel zou het licht van de zon gereflecteerd worden door het oppervlak, maar zodra het water in beweging komt door wind en golven ontstaan er patronen die vanaf grote hoogte goed zichtbaar zijn.
Het beeld van deze zogeheten sun-glint werd op 6 juli vastgelegd door de Moderate Resolution Imaging Spectroradiometer (MODIS) van de Terra-satelliet.

Aardbevingen, moet je daar voor thuisblijven?

De beelden van Kos, waar in juli een aardbeving plaatsvond met de kracht van 6.7 op de schaal van Richter, bereikten uiteraard niet alleen de Griekse media. Twee doden en een aantal gewonden. Dat is niet niks. Siemon en ik kennen Kos vrij goed, omdat wij er op weg naar Patmos regelmatig overnachtten. In de haven van waaruit de Ferries en de Flying Dolphin’s vertrekken is een lange scheur ontstaan, zodat Ferryboten moeten uitwijken naar Kalymnos. In het oude deel, vooral het beroemde uitgaansgebied, is veel schade. Daar vielen ook de twee dodelijke slachtoffers.

Na Lesbos is nu dus ook Kos getroffen door een zware beving. Beide eilanden die veel te verduren hebben gehad, vanwege de crisis en de slachtoffers van de vluchtelingenproblematiek. Wij hebben met de mensen daar te doen.
Op Kos schijnen de gevolgen voor het toerisme nu toch mee te vallen. Lesbos zal langer nodig hebben om het belaste verleden achter zich te laten. Jammer, het is een mooi eiland met wederom vriendelijke mensen.

Ook wij hadden, enkele dagen na de gebeurtenissen in Kos, te maken met een aardbeving.
De schaal van Richter gaf 4.3 aan, nadat ten zuiden van Arvi, hier naar schatting zo’n 25 km vandaan, in de zee de aarde schudde. En zeker, wij hebben het gevoeld. Eén van de paar naschokken was nog voelbaar. De rest niet. Gelukkig geen enkele schade en zeker geen gewonden of erger.

In hoeverre moet je nu bang zijn voor deze natuurverschijnselen?
Beelden die het internationale nieuws bereiken, zijn meestal van ernstige bevingen. En wat er wordt vernietigd is niet zelden oud. De bouwstijl van toen is niet vergelijkbaar met die van nu. Er zijn in Griekenland strenge voorwaarden voor veilig bouwen. Zo moet er om de vier meter een gewapende betonzuil worden gebouwd, waartussen bakstenen worden gemetseld. De bovenste rij wordt er niet recht, maar schuin opgemetseld, zodat bij een klap deze rij makkelijker kapot gaat en zo de rest van de muren ontlast. Dat voorkomt dat die muren op mensen terechtkomen.

De bevingen die wij in onze dertien jaar hier hebben meegemaakt, voelbaar een stuk of zes, waren van ongeveer de zelfde sterkte als die van Arvi of wat minder. De kans op iets ernstigers is natuurlijk aanwezig, maar ook gerekend over zoveel jaren, langer dan wij hier zitten, zeer zeldzaam.

En ik denk verder, dat gevaar relatief is. Sommige Nederlanders hebben schrik van aardbevingen. Ook gezien de beelden die soms uit delen van de wereld tot hen komen. En vergeet niet wat Groningers meemaken met schade aan hun woningen, die nooit aardbevingsproef zijn gebouwd. Ook dat beseffen veel Nederlanders. Maar als wij vertellen aan Grieken dat in een groot deel van Nederland miljoenen mensen onder zeeniveau wonen, dan kijken ze je vol ongeloof aan. Daar wil je toch voor geen geld wonen?

Dit allemaal beseffend, zou ik willen zeggen, dat het bericht over aardbevingen in dit mooie land je niet hoeft af te schrikken om te komen. Het risico is uiterst klein.
En als je een beving meemaakt, dan kun je het beste even het pand verlaten, wel uitkijkend dat je eenmaal buiten niet onder iets terecht kunt komen. Of je blijft op de drempel van je buitendeur staan. Ook dat deel is meestal extra verstevigd.

Wij hopen dat Lesbos en Kos zich snel zullen herstellen. Ze verdienen het daar zo!

Leuk nieuws voor de Amsterdammers onder onze gasten:

Van der Laan benoemd tot ereburger van Athene

De Amsterdamse burgemeester Eberhard van der Laan mag zich sinds juli ereburger van Athene noemen. Via een videoverbinding met de Griekse hoofdstad kreeg hij de titel uitgereikt door zijn ambtgenoot Giorgos Kaminis.
Met de onderscheiding wil Athene Van der Laan bedanken voor zijn inzet voor de samenwerking tussen de twee hoofdsteden.
Sinds 2014 werken Amsterdam en Athene samen op het gebied van ondernemerschap, de aanpak van drugsoverlast, vreemdelingenbeleid, burgerparticipatie en duurzame ontwikkeling. De steden wisselen kennis en ervaring uit.
“We zijn een land van emigranten, dat nu wordt geconfronteerd met veel immigranten. We hebben geen enkele ervaring met opvang van deze omvang, dus we hebben alle expertise van andere steden nodig,” zei de Atheense burgemeester vorig jaar.
Kaminis benadrukte hoe belangrijk het is dat Europese steden solidair zijn met elkaar. Van der Laan zei zich vereerd te voelen met de onderscheiding en te hopen dat ‘dat de brug tussen Athene en Amsterdam de samenwerking tussen Noord- en Zuid-Europa kan ondersteunen’.

JA WIJ WAREN OP TV

Er is al veel over gezegd. Vijf mini-afleveringen aan het einde van de dagelijkse nieuwsuitzendingen van Omroep Flevoland. Gemaakt door Rejo van der Weiden, programmamaker bij die omroep.
Met als onderwerp het reilen en zeilen van Siemon, Bjern en Dick, alle drie met routes in, of in ieder geval banden met Almere. De uitzendingen vonden plaats in de eerste volle week van juli.
Wij hebben de korte afleveringen aan elkaar geplakt en dat levert een leuke documentaire op van maar liefst bijna 22 minuten.
Ga er maar eens lekker voor zitten.

PARKEREN IN MIRTOS

Het dorp is ooit ontstaan met de kennis van destijds. En die kende nog geen verkeer met auto’s, vrachtwagens of bussen. Van Toerisme was nog lang geen sprake. In de zeventiger en tachtiger jaren kwam er wel meer verkeer. Sommige mensen hadden een auto en de eerste vakantiegangers konden er eentje huren. Dat was nog de tijd dat de lokale bus echt het dorp inreed, bij de grote supermarkt van nu, destijds een kafenion, rechtsaf sloeg en door ‘onze’ straat het dorp weer verliet.
Het gebied, dus ook het dorp, onderging een enorme ontwikkeling in de tuinbouw en het toerisme groeide.
Vandaag de dag kan autoverkeer problemen veroorzaken. Daarvoor is bij Hotel Nostos vorig jaar het parkeerterrein vergroot. Ook is er, een paar jaar geleden, een parkeermogelijkheid geprobeerd in de rivierbedding, maar dat was geen doorslaand succes en dus is dat plan een zachte dood gestorven.
Het vinden van een parkeerplek is, in dit hoogseizoen, soms een probleem. Gelukkig vinden wij voor onze gasten altijd wel een plekje dichtbij Mertiza en Aleikos Panorama is al helemaal geen probleem.
Een probleem is het soms onbenullige parkeergedrag van, met name, dagjesmensen. Zij zetten hun auto direct om de hoek van een straatje of zelfs zodanig dat er geen auto van enige omvang meer lang kan. Dat domme hoekparkeren is nu onmogelijk geworden door schuingeplaatste hekjes, zodat je je auto niet drie tot vier keer moet draaien, voor je de bocht om kunt.

Ik waardeer de pogingen van onze burgemeester zeer. Het is soms vechten tegen de bierkaai. De boulevard is nu ook met hekken afgezet. Dat heeft tot een paar keer toe iemand doen besluiten de sloten door te zagen. En dat zijn geen dagjesmensen of vakantiegangers die hier verblijven.

Wij zijn benieuwd wat de toekomst brengen moge. Al langer is er de gedachte om Mirtos autoluw of autovrij te maken. Dat kan alleen als er werkelijk goede parkeerplaatsen komen aan beide randen van het dorp. Er ligt vooral in het begin van Mirtos veel land braak, maar dat is particulier en dus praktisch onmogelijk om dit in handen te krijgen. Pachten dan?

En ik geloof voorlopig, dat dagelijks een paar uurtjes politietoezicht met een bonnenboekje ook nog wat soelaas kan bieden. Ik heb dat al eens de burgemeester voorgesteld. Wie weet. Wie weet.

AUGUSTUS NOG HER EN DER BESCHIKBAARHEID.

Vooral zo na de tiende van de maand zijn er nog wat plaatsje vrij in onze herberg en in Aleikos Panorama. Ook de vluchten beginnen dan wat in prijs te verlagen. En wij kunnen vanuit Groningen ook nog aan vluchten komen voor deze maand. Die gaan alleen op vrijdag. De overige vanuit Amsterdam en dan alle dagen, behalve op zaterdag.
En je weet, wij hebben geen vaste aankomst- en vertrekdagen. Het is een kwestie van jouw mogelijkheden en onze beschikbaarheid.

Je kunt met Mylène mailen of bellen. Zij regelt, inmiddels al weer een langere tijd, de boekingen. Tot volle tevredenheid van onze gasten en niet minder van ons.

DIT JAAR GEEN TUINCONCERTEN

Helaas niet. Vorig jaar Kompania Siga, maar die is dit jaar niet volledig in Mirtos aanwezig. Onze gasten die de sfeervolle Klezmer muziek maakten zijn dit jaar elders op vakantie. En Boris heeft andere vakantieplannen. Hij komt wel in oktober op Dicks afscheid en zal dan zeker te zien en te horen zijn tijdens een afscheidsconcertje.
Om toch even in de sfeer te komen van onze tuinconcerten, hebben wij hier een eenvoudige opname van zijn optreden. Even terug naar een mooie late middag in de zomer van 2016.

VAN GELUK ZO DRONKEN

Zang Boris Waalboer

Accordeon Hans Kloens

Gitaar Jurrie Eilers

Originele titel I Agapi Einai Zali – Andreas Mikroutsikos, Thanos Mikroutsikos

Nederlandse bewerking Dick Ridder

OORLOGSMUSEUM AMIRAS

Tijdens een excursie kregen wij een folder toegeschoven van het Holocaust Museum, dat sinds kort in Amiras te bezoeken is. Het vertelt het gruwelijke verhaal van de slachting van 361 mensen als vergelding van de dood van twee Nazi soldaten. Dit vond plaats 14 september 1943.
Met o.a. audiovisule middelen en persoonlijke documenten wordt de bezoeker geïnformeerd over de achtergronden van de oorlog in dit deel van Kreta en de gevolgen voor o.a. de achtergebleven vrouwen en kinderen.
Wij hebben het nog niet bezocht maar hopen dat snel een keer te doen.

Het museum is open van 10.00 – 14.00 uur.

ONZE EERSTE EXCURSIES

Met onze ‘spiksplinternieuwe’ tweedehands Scudo brengen wij iedere week, bij voldoende belangstelling, gasten van Mertiza naar de haven van Ierapetra en halen hen aan het eind van de middag daar weer op. Zij gaan vanuit die haven naar Chrissi. Wij bieden dat aan voor € 30,- per persoon. Kinderen in de basisschool leeftijd gaan voor de helft van de prijs mee. Daaronder is het gratis. Mensen ervaren het als een welkome service.

Afgelopen week hadden we een busje vol wijnliefhebbers. Een bezoek aan Lyrarakis en een geweldige lunch in het mooi gerestaureerde dorp Archanes. Maar ook aandacht voor het oorlogsmonument in Amiras. Een afwisselende dag. We gaan het vaker doen.

Ook in de zomermaand augustus staan er excursies op het programma. Op onze terrasdeur wordt het allemaal ruim van tevoren aangekondigd.

DIGIDEEEEEE

Afgelopen maand juli was het dan eindelijk zover. Vadertje Drees zijn Geest klopte op mijn voordeurtje. ‘U bent nu AOW-er’, kraste de Geest, geheel in de toon die wij van Drees kennen, toen hij allang 65 jaar was. Al heel erg lang. Dus hield ik mijn beide handen op om alle ouderdomsdukaten in ontvangst te nemen. Maar hoe ik daar ook in mijn deuropening stond, er viel mij niets toe. Hoe langer dat tafereeltje duurde, hoe knulleriger ik mij begon te voelen. Tot de Geest verdween en ik met lege handen mijn huisje weer in trok. Dat woord trok komt van ‘trekken’. Je ‘trekt van Drees’. Dat was toch de uitdrukking? Nou het komt ook voor in de zegswijze ‘Trekken aan een dood paard’. Zo voelde het. Die zin zweefde in mijn hersenpan. Als er wat te trekken valt, dan valt het zwaar en is het vooral zinloos.

Nu ben ik geen papierenman. Ik krijg wel papieren, maar met een aantal wip ik even langs bij mijn boekhoudsters en die wijzen mij de goede weg. Of ze pakken het me uit handen en regelen het even.
Thuis heb ik Siemon en die weet ook wel wat raad met papieren. Die van de officiële instanties. Met abacadabrawoorden en geknutselde zinssneden. En voor de kleine lettertjes pakt hij zijn leesbril. Die werkt nog bij hem, want hij is een stuk jonger dan ik. Hij trekt voorlopig nog jarenlang niet van Vadertje Drees.
Maar ik ben inmiddels een grote jongen. Het is toch poli zakkeraki, dat ik zo worstel met die papieren, die ik nu eenmaal nodig heb. Ter informatie. Om te weten waarheen en waarvoor.
Bijvoorbeeld om niet aan de voordeur te staan om mijn handjes op te houden, maar om te bellen, te informeren hoe en wanneer ik mijn zuurverdiende pensionado inkomen kan verwerven. Ik heb er recht op, heb mijn bazenstress overleefd en de naden dichtgenaaid waarin ik mij ooit heb gewerkt.
De maand juli is voorbij en alleen van de omroep heb ik mijn pensioen. Vanuit mijn recreatieverleden heb ik ook recht op een maandelijkse uitkering tot de dood er, hopelijk over talloze jaren, op volgt. Het contact met ‘Zorg en Welzijn’ zo heet die club, waar mijn animatieactiviteiten onder vallen heb ik eindelijk een beetje op een rijtje. Er moet nog wel een en ander worden ingevuld en per post verstuurd, maar dat sal reg kom. Maar ik dacht dat ik bij de Sociale Verzekeringsbank wereldberoemd was en de dukaten wel automatisch in mijn handen zouden komen, zomaar. Ik had het vies mis. Een aardige dame met een licht Tukkeraccent vertelde mij dat ‘ik bij hen niet bekend ben hoooorr’. En: ‘Wij kunnen uw DigiDeee nummerrr niet rregelen hoooorrr.’ Ja maar, ja maar, ja maar. Maar ondertussen moet die dame met al mijn geja-maar gedacht hebben: ‘Wat een domme prrrutserr is die keeerel uit Krreeta’.

Wat ik gehoopt had wat dus een feestelijke julimaand. Mijn eerste keer als officieel erkende oude knar. Ik had een leuke Ouzoborrel in gedachten met een overzichtelijk clubje, niet te groot, want mijn ouderdomsuitkeringen zijn nu eenmaal niet hemel reikend, en dan toosten op een lang en gelukkig leven achter fris bloeiende geraniums. Yamas!

De komende week, de eerste van augustus moet ik mij eens echt gaan verdiepen in de papieren. Want hoewel ik weet dat het allemaal, met enige inspanning van lijf, leden en vooral van mijn hersenen, wel goed zal komen, kan ik één ding niet verdragen: Ik ben niet bekend bij de SVB. Niet erkend door de club die vadertje Drees op ieder bureau verplicht geportretteerd heeft staan. Ik besta niet voor ze.
Niet bestaan? Erg? Nou, dat ik niet meer besta als Nederlandse belastingsbetaler, vind ik heus wel overkomelijk. Maar niet besta bij die overigens aardige mevrouw uit Tukkerland, dat moet nu snel veranderen. Dat ik komende maand de DigiDeeeDame kan bellen en zeggen: ‘Ja u kent me. Jawel. Die kerel uit Kreta. Kunt u me nu een zak Digideeedukaten sturen. Van augustus en ook nog van juli?

En dat ze dan zegt: ‘Tuuurlijk mijnheer Ridder, de Nooord Oooostelijke Pakketdienst komt het persooonlijk afleeeveren’. Wat is uw Digideeecode ooook alweeer?

NEE!!!

En anders moet ik onze gast Wim B eens bellen. Die schijnt dol te zijn op papieren. Halloooo, Wim daaaar?

Vegetarische Moussaka voor 4 personen

Ingredienten:

  • 1 courgette, in plakjes
  • 1 aubergine, in plakjes
  • 300 g vastkokende aardappels, schoongeboend en in plakjes
  • 2 rode paprika’s, zaad verwijderd en in brede repen
  • 425 g borlottibonen uit blik, uitgelekt en afgespoeld
  • 4 rijpe tomaten (totaal ca. 450 g), in stukjes
  • 3 eetl. basilicum, in flinters
  • 2 eetl. olijfolie
  • 1 1/2 dl magere yoghurt
  • 1 ei, losgeklopt
  • 30 g Parmezaanse kaas of pecorino, versgeraspt

Bereiding

Voorbereiding: 20min › Bereiding: 40min › Klaar in: 1uur

  1. Verwarm de oven voor op 180°C. Breng een grote pan met lichtgezouten water aan de kook en kook hierin de courgetteplakjes 2 min. Schep ze met een schuimspaan uit de pan en laat ze uitlekken op keukenpapier. Kook vervolgens op dezelfde wijze de aubergineplakjes 2 min. en de plakjes aardappel 8 min. en laat ze uitlekken.
  2. Verhit ondertussen een grillpan op hoog vuur. Grill hierin de paprikarepen ca. 5 min. onder af en toe keren tot ze aangeschroeid raken. Schep ze uit de pan en snijd ze klein.
  3. Doe alle groenten plus de bonen, kleingesneden tomaat en basilicum in een ovenschaal. Sprenkel de olijfolie erover, strooi er wat zout en peper bij en schep alles door elkaar.
  4. Vermeng in een kommetje yoghurt, ei en Parmezaanse kaas. Verdeel dit mengsel gelijkmatig over de groenten (de groenten hoeven niet volledig met het mengsel bedekt te worden).
  5. Bak de moussaka 40 min. in de oven tot de groenten gaar en goudbruin zijn en het bovenlaagje goudbruin kleurt.

kokstip
• Als u dit gerecht vooraf wilt bereiden, kunt u alle groenten een dag van tevoren klaarmaken tot en met stap 3 en de schotel afgedekt in de koelkast bewaren. Laat het gerecht daarna eerst op kamertemperatuur komen, schenk dan het yoghurtmengsel erover en zet het in de oven.

NU AL NIEUWSGIERIG NAAR ONZE VOLGENDE NIEUWSBRIEF?

Schrijf je dan snel in op onze mailinglijst en wees de eerste die hem leest!

Built and maintained Cyber Shrimp © Copyrighted 2018  Villa Mertiza