Nieuwsbrief 2 augustus 2018

WAT EEN ZOMER

Hittegolven in grote delen van Europa, overstromingen elders en een vreselijke ramp in Griekenland.
Daarover straks meer. Bij ons in Mirtos twee sportevenementen in hoge temperaturen, een ton om te investeren in het dorp en zonne-energie, die maar niet op wil schieten.

Inmiddels loopt het dorp vol. Niet alleen met buitenlandse vakantiegangers, maar ook met Grieken, voor wie drie luie weken zijn aangebroken. Het is hoogseizoen. En dat blijft in ieder geval tot en met het derde weekend in augustus. Dan is Maria Hemelvaart op de 15e achter de rug en keren de Griekse gezinnen terug naar huis.

Juli was relatief rustig. Genoeg reuring op de boulevard en aan het strand, maar er was overal plek genoeg. In Villa Mertiza en Aleikos Panorama was het voor de tijd van het jaar iets te stil. Pas rond de twintigste juli kwam onze bezetting op stoom. Augustus is nog niet geheel vol, maar Siemon bevestigt toch met regelmaat boekingen voor deze maand. Dat het stiller is dan gebruikelijk, heeft natuurlijk te maken met de aanhoudende zomer in Europa. In vorige jaren kon de zomer spontaan omslaan in weer met herfstachtige taferelen. En dan besloot men alsnog de zon op te zoeken in Zuid Europa. Niet rillen op de camping, maar chillen aan het strand.
Sommige accommodatieverschaffers grappen, dat mensen maar hierheen moeten komen, vanwege de verkoeling. Ontvlucht je hittegolf en kom naar Griekenland. Dat is natuurlijk niet zo, maar het weer is hier wel wat van slag. Afgelopen week is er in het land op sommige plaatsen heel veel regen gevallen. Ook op Kreta kwamen aardige buien voor. Alleen in Mirtos niet. Nou ja, een buitje-tje van een half uurtje-tje. Dat had wat ons betreft wel wat langer mogen duren.
Bij het schrijven van deze brief ziet het er niet naar uit, dat Europa binnenkort een weersomslag krijgt. Maar wat meer regen kan iedereen goed gebruiken. Dat gecombineerd met mooie zomerse temperaturen, dan is, denken wij, iedereen tevreden.

DE RAMP VAN ATTIKA

Onbeschrijflijk is het grote leed dat afgelopen week Griekenland heeft getroffen. De allesverwoestende brand, die vele mensen heeft overvallen. Een dodental dat oploopt tot of over de honderd mensen en een veel veelvoud aan dieren. De beelden zijn gruwelijk, de realiteit nog gruwelijker. De laatste keer dat branden zo heftig hun desastreuze werk hebben gedaan was in 2007, toen vijfenzestig mensen omkwamen. Dit was op de Peloponnesos. Nu in Attika, ten oosten van Athene.
Wij zijn de brand van Mirtos in 2012 niet vergeten. Het blijft op je netvlies staan. De heftigheid en de snelheid, aangejaagd door de harde wind. Maar gelukkig zonder slachtoffers en zonder noemenswaardige schade aan bezittingen, of het moet een aantal olijfbomen zijn geweest.
Maar dit was een fikkie, vergeleken met wat zich in Attika heeft afgespeeld. Dat fikkie was al zo angstaanjagend.
Droogte en hevige wind, zij spelen samen een duivels spel in een land dat gortdroog is. Daarom wordt er met drang op gewezen voorzichtig te zijn met vuur, maar ook met rommel in de natuur. Bij ons in Mirtos is de droogte dit jaar extremer, omdat er zo weinig neerslag is geweest afgelopen winter. Dus we moeten waakzaam blijven. Absoluut.

JE KUNT IETS DOEN

In Griekenland is de hulp op gang gekomen. Er worden goederen verzameld voor mensen die niets meer hebben. Daarnaast worden ook medicijnen ingezameld en bloed afgegeven. Vrijdag j.l. heeft een truck ondermeer levensmiddelen meegenomen uit Mirtos, verzameld in hotel Esperides. Donaties van de lokale bevolking.
Wij hebben het Rode Kruis in Ierapetra bezocht met de vraag wat wij konden betekenen. Daar werd ons geadviseerd geld te doneren. Er zijn in verschillende banken rekeningnummers geopend voor hulp aan de slachtoffers.
Wij hebben afgelopen weekend € 700,- overgemaakt.
Mocht je je geroepen voelen om het Rode Kruis te helpen, dan kun je twee dingen doen:
Maak geld over op:
EUROBANK-ERGASIAS SA (0240)
HELLENIC RED CROSS
IBAN: GR6402602400000310201181388
SWIFT: ERBKGRAA
Onder vermelding van Support for ATTICA

ZONNEPANELEN DIE NOOIT VERVELEN

Ze moesten op het dak staan op 11 juli. Ken je die mop van die zonnepanalen….

Heel graag willen wij meer gebruik maken van de zon, als het gaat om onze energie. Alle gasten van Mertiza weten, dat wij panelen hebben om het water te verwarmen. Achtentwintig in totaal. Maar de elektriciteit komt gewoon uit een gemeentekabeltje. Dat willen we anders. Ook om de warmwatervoorziening te verbeteren. Geen dieselpomp meer, maar alles op zelf opgewekte elektriciteit.
En dus gingen wij in overleg met de eigenaren. En we kwamen eruit. Driekwart onze investering en een vierde deel voor de eigenaren. We kunnen nu in vier jaar met schonere energie onze omslag maken.

De leverancier beloofde het. Op 9 juli zouden de werkers komen. De eerste dag wat boorgeluid, wat de meeste overlast zou maken, maar daarna was het een kwestie van installeren. Nu was die 9de juli gekozen, omdat wij maar zes kamers bezet hadden. Dus al onze aanwezige gasten een ontbijt aangeboden. Vanwege geluidsoverlast. Het bleef angstig stil. Avrio betekent morgen. Dat woord hebben wij veel gehoord. Vele dagen achter elkaar. Dan konden de werkers niet, dan waren de metalen stellingen, waarop de panelen moeten rusten, nog in Athene. Dan kon de vrachtwagen de boot niet op, omdat een bus voorrang kreeg en nee, morgen heb ik de werkers niet voorhanden.
Tot op een mooie woensdag in juli: boren drillen en de zagen knagen. Vier doordrenkte stoere mannen onder de bloedhete zon. En ja, de dag daarop zelfs vijf van zulke exemplaren. Aardige hardwerkende mensen die het bijna begaven van de hitte en hun noeste arbeid.
Twee dagen heeft het feestje geduurd. Nee, ze waren niet klaar met de stellingen, maar dat zou gebeuren als de panelen zouden worden geleverd. Wanneer? Misschien maandag. Misschien.

Staat alles nu op het dak? En? Werkt het goed?
Inmiddels zit Villa Mertiza bijna geheel vol met gasten. Het dak staat driekwart vol met stellages. Na twee dagen is er niets meer gebeurd. Geen zonnepaneel te ontdekken. Angstig stil. Nou ja, dat wil zeggen… Veel heen en weer gebel met de leverancier, een wat aandoenlijke man, die als hij belt, niet zwijgen kan. Hij bleek een aantal voorwaarden van de belastingdienst niet goed gelezen te hebben. Er moest extra BTW betaald worden. En nog een paar papieren bleken nodig, vol stempels en zegels. Wij in spoedoverleg met de eigenaren. Nou, die kunnen goed Grieksschelden.

Komt het goed?
Ja, daar zijn wij van overtuigd. Alleen is de vraag: Wanneer dan? Wij wachten in spanning af. Inmiddels bijna een verloren maand, waarin onze vriendin de zon ons had kunnen helpen. Maar onze vriend de leverancier zat daar als donderwolk tussen.
De airco’s ruisen door. Terecht, want het is hoogzomer. Mochten de werkers op een dag voor onze neus staan, dan hebben wij onze vele gasten wel wat uit te leggen. Bij een gratis ontbijt.

MIRTOS SPORTIEF EN MIRTOSTV WAS ER BIJ

Zondag 1 juli werden de kettingen gespannen, de remmen gecontroleerd en de velgen gepoetst.
ATB Challenge-time! Twee handenvol volwassenen en een behoorlijk grote club kids stonden gespannen te wachten op het startschot. Het dorpsplein zag zwart van de agenten en rood van de reddingsbrigadisten. Een machtig mooi gezicht. En wie er natuurlijk niet mocht ontbreken was de plaatselijke pastoor, die het evenement ging zegenen. Daarna kon men op pad. Eerst de grote mensen en daarna de kleintjes. Motoragenten met blauw zwaailicht en een loeiende sirene begeleidden de twee races. Het leek de Tour de France wel.
Eén van de jongste deelnemers bleek te beschikken over een sterk doorzettingsvermogen. En zo leert ook die jongen fietsen met vallen en opstaan.
Kijk maar naar het clipje dat MirtosTV heeft gemaakt.

Drie weken later, 22 juli was het net omgekeerd. Twee handenvol jonge deelnemers en een grote groep groteren en groten. Niet de fiets, maar de benenwagen. Benen-racewagen. I RUN MIRTOS, een nu al voor de derde maal gehouden race voor liefhebbers van hardlopen. Alweer gingen eerst de groten van start en daarna de kleine renners. Ook ditmaal was de kerk aanwezig, maar niet alleen met onze dorpspapas, maar ook zijn collega uit Ierapetra, wat hoger in de kerkelijke rangorde. Zelfs een derde, ons onbekende, geestelijke voegde zich even in hun gezelschap. Ook nu een zegen maar wel gevolgd door een pistool. Als je naar het MirtosTV-filmpje kijkt, zie je wat we bedoelen.
Wat wij nog nooit gezien hebben, is hoe moeders hier hun lopertjes aanmoedigen. Aanmoedigen? Dit is veel meer dan dat. Let goed op.

Twee leuke evenementen. Mirtos mag er best trots op zijn. Daarom is MirtosTV er ook bij. Ditmaal voor het eerst gehesen in shirtjes met het logo erop. Jur Eilers, Stathis Daskalakis en Dick Ridder filmden in Mirtos en onderweg. En zo behoudt het dorp voor later beelden van mooie momenten. Eén van de redenen, waarom MirtosTV erbij is. En omdat Jur, Stathis en Dick, drie enthousiaste amateurs, het zo leuk vinden om te doen.

Wil je alle filmpjes van MirtosTV zien? Bezoek dan het Vimeo-kanaal: https://vimeo.com/mirtostv

MIRTOS GAAT OP DE SCHOP

Onze burgemeester Alekos Pantelakis heeft een huzarenstukje geleverd. Hij heeft € 100.000,- weten los te peuteren ten behoeve van Mirtos. Een prestatie. Wat gaat daar mee gebeuren?
Wel, een diep gekoesterde wens, ook van het Mertiza Team: verbetering van de wegen, maar met maatregelen, waarbij de snelheid in het dorp wordt verminderd. Er zijn soms mafkezen, die met te hoge snelheid door het dorp rijden. Je houdt je hart vast.
De bedoeling is om de wegen binnen de kom te bestraten. Dus geen asfalt of beton, maar klinkers. Dat doet de snelheid al afnemen, maar men gaat nog wat doen. In plaats van drempels, komen er op verschillende plaatsen geulen overdwars in het wegdek. Geen hobbels, maar kuilen. BRAVO!!
Een anders voordeel is, dat het dorp er leuker uit gaat zien.

Vorige week was er een bijeenkomst in het dorpshuis, waar de bevolking werd ingelicht over de plannen. Deze voorlichtingsavond leverde een interessante discussie op over onder meer de parkeerproblemen. Zoals in de komende drie weken, zullen er overal in het dorp auto’s geparkeerd staan en zijn er kleine infarctjes bij de uitgang richting Tertsa. Er werd zelfs geopperd om daar met verkeerslichten te gaan werken…

Wat voorlopig onoplosbaar blijft is het parkeerprobleem. Zolang er geen grotere parkeerplaatsen worden aangelegd, zal dit problemen blijven geven. Er liggen geschikte stukken land bij de ingang, maar dat is particulier bezit. Een ander probleem is de rondweg, waar een maximum van 40km verplicht is. Ook daar wordt te hard gereden. Vorig jaar was dat de oorzaak van een stevige aanrijding, waarbij één van de auto’s deels terechtkwam in de tuin, achter het huis van onze overburen. Maar wij zien ook regelmatig trucks door de bocht denderen. Dit probleem blijkt hardnekkig te zijn. Onze suggestie om dan maar een paar snelheidscamera’s te laten plaatsen, zoals in het noorden van Kreta, werd resoluut van de hand gewezen. We gaan het zien.

Terug in de kom van Mirtos: Kom je dit jaar hier op vakantie? Vrees niet. Je zult geen wegwerkzaamheden met bulten zand en bulldozertjes tegenkomen. Pas na het vakantieseizoen zal men beginnen.

GROTE NAMEN IN MIRTOS

De meesten van onze lezers zullen de namen niet kennen en hebben de muziek die ze maken nog nooit gehoord. Maar hier in Mirtos en omgeving is men heel enthousiast.
Psarantonis, Psaragiorgis, Niki Xylouri, Giannis Paximadakis en Giannis Papatzanis zullen een concert geven op het basketbalveld even buiten het dorp.
Kretenzische muziek van hoge kwaliteit, niet het doorsnee Glendi-“lawaai”.

Men verwacht minimaal duizend mensen uit de wijde omgeving te ontvangen. Zij betalen allemaal tien Euro per persoon. En de opbrengst, na aftrek van alle kosten, gaat naar een mooi doel:
Mirtos heeft een haventje. Ieder jaar vindt daar wel een verbetering plaats. Zo zijn afgelopen winter enkele bankjes geplaatst. Maar echt aantrekkelijk is het niet. Nog niet, want het geld dat overblijft van het concert wordt besteed aan de verfraaiing en aantrekkelijkheid van het haventje. Goed idee.

Maria Stahlie, De middelste dag van het jaar

(door Margriet van den Bosch, gast van Villa Mertiza)

“Schrijf jij voor Mertizanieuws waarom onze gasten dat boek moeten lezen”, stelde Dick mij voor, toen ik hem vertelde dat Honderd deuren van Maria Stahlie een vervolg had in De middelste dag van het jaar. We spraken over cultuur en geloof en dan vooral Griekse cultuur en geloof. Dick vertelde me, dat hij gasten regelmatig verwezen had naar de roman Honderd deuren om inzicht krijgen in de Griekse aard en deze een beetje te begrijpen.

Beide boeken heb ik nadien herlezen en op eenzelfde tropisch warme dag, waarop zich het verhaal van De middelste dag van het jaar afspeelt, schrijf ik deze tekst. Net als in Honderd deuren word je meegenomen in de sfeer die Maria Stahlie oproept. Ik herinner me, dat ik Honderd deuren de eerste keer uitlas op het Canarische eiland Lanzarote. Elke keer als ik opkeek van het boek of als ik mensen om me heen hoorde praten, moest ik mezelf even herordenen en me realiseren dat ik niet op een Grieks eiland vertoefde maar op een Spaans. Bij het lezen van De middelste dag van het jaar overkwam me iets dergelijks. Ik voelde ik de hitte van die dag De weerman had het hele land dispensatie verleend: het zou die middag vijfendertig graden Celsius worden, code geel, men deed er goed aan om zich nergens druk om te maken. Ik volgde hoofdpersoon Sylvia Ciecierzky op haar wandeling door Amsterdam, door haar lievelingspark naar begraafplaats Zorgvlied, waar zij – vijf jaar na zijn dood – het graf opzoekt van haar tweede man, Andrei. (Lezers van Honderd deuren herinneren zich, dat Sylvia en Andrei negen maanden op een Grieks eiland gewoond hebben, waar Andrei toen werkte als huisarts. Vlak na hun aankomst daar werd het lichaam van een jonge vrouw opgegraven, volgens eilandritueel vijf jaar na haar dood. Haar botten moesten blank zijn geworden, anders waren haar zonden haar niet vergeven en mochten haar botten niet naar het knekelhuis.) Op Zorgvlied komt Sylvia bij het graf van Andrei een dronken man tegen, die zij later herkent als Lucien, de eilandvriend van haar dochter Mirjam. Het wordt duidelijk, dat Lucien worstelt met een enorm schuldgevoel. Er is iets gebeurd op zijn eiland dat zijn geweten teistert, dat misschien wel geleid heeft tot de dood van Andrei. Andrei is na zijn scheiding van Sylvia bij Artsen zonder Grenzen gaan werken en hij is in Soedan door rebellen vermoord. Hoewel Lucien zijn verhaal niet kwijt wil aan Sylvia, probeert zij Lucien te helpen door hem een verhaal te vertellen over haar eigen ontoelaatbare daad van niets doen. Tot nog toe heeft zij daar weinig last van gehad, maar op 2 juli, de middelste dag van het jaar, krijgt zij toch ook last van haar geweten. Later op de dag, wanneer zij met Lucien naar een tandarts gaat omdat hij een kaakontsteking heeft, ziet zij de vrouw die door haar zwijgen enkele maanden in de gevangenis heeft doorgebracht. Ik onthul niet hoe zowel Sylvia als Lucien aan het eind van de dag een zuivering hebben kunnen ondergaan. Daarvoor zou ik bijna alle personen en verhaallijnen moeten noemen, die samenkomen in De middelste dag van het jaar. En die kom je immers tegen als je het boek leest.

In recensies wordt De middelste dag van het jaar minder geroemd dan Honderd deuren, al zijn er ook lovende besprekingen. In mijn boekenclub De IJsbreker waren de reacties verleden jaar overwegend heel positief. Je kunt De middelste dag van het jaar onafhankelijk van Honderd deuren lezen, maar ik adviseer om eerst Honderd deuren lekker in Griekenland te lezen en daarna De middelste dag van het jaar op een snikhete dag in Nederland.

Maria Stahlie, De middelste dag van het jaar, Querido, mei 2017, ook als e-book verkrijgbaar

Dankjewel Margriet van den Bosch. Mooi geschreven recensie

COLUMN

door Dick Ridder

IK HAD ZON GEVRAAGD, GEEN HITTEGOLF

Een langere periode van hoge temperaturen in Nederland en België en de landen zijn flink van slag.
Airco’s zijn niet aan te slepen, ijsfabrikanten werken in continue dienst, bierfabrikanten kunnen niet meer aan flesjes komen. En dat zijn nog maar een paar grappige voorbeelden. Maar de waterrijke delta kan her en der niet meer leveren. Boeren en tuinders mogen niet of beperkt sproeien, oogsten dreigen door droogte te mislukken, dus de prijzen van groente, fruit en brood zullen omhoog gaan.
Oude mensen moeten extra oplettendheid krijgen, honden en kinderen mogen niet in stilstaande auto’s blijven zitten. Tropenroosters. Treinuitval. Deuren die niet meer sluiten. Er woeden branden en brandjes en de overvolle stranden houden na vertrek van de massa een ongelooflijk grote klerezooi aan afval over. De mensheid begint te morren. ‘Ik had zon gevraagd, geen hittegolf’. En dus wordt er gesmeekt om hemelwater en daarvoor in kerken gebeden. Het is ook nooit goed. Maar oh wee, op een dag slaat het weer om. Drie dagen regen. Dat verveelt snel hoor. Heel snel. Vooral als ze op de radio Gerard Cox gaan afstoffen: ’t Is weer voorbij ie mooie zomer’. Daar zit je toch niet op te wachten?

De gemiddelde zomertemperatuur hier schommelt tussen 30 en 32 graden.
Airco’s zoemen, draaien of ratelen in praktisch ieder gebouw. IJs is volop leverbaar. Mythos klotst vrolijk de bierpomp uit, het glas in. Groente en fruit liggen, soms met een vlekje of plekje, op schappen en schragen en de bakker haalt iedere morgen bij het krieken van alweer een warme dag het hete brood uit een gloeiende oven. De ouderen krijgen niet een extra kijkje om de hoek. Die zitten op straat en iedereen houdt een oogje op hen. En geen kind zit te lang in een geparkeerde wagen in de gloei. Honden mogen daar sowieso nooit mee. En het strand? Als de badgast haar bikinibiezen heeft gepakt? Wel, daarin zit bijna altijd wel iets bij voor de smullende prullenbak.
En ten slotte: Gerard Cox… Nooit van gehoord.

Mensen roepen wel eens: Die Grieken, die zijn niet georganiseerd. Die doen maar wat. Nu heb ik al een gloeiende hekel aan het woordje: die. Er klinkt wat minachting uit. Wat hovaardig geformuleerd. Maar goed, niet georganiseerd dus. Weet je wat zo grappig is? Tijdens de warmte, zelfs gedurende de hitte gaat alles hier gewoon door. Zie voorbeelden hierboven, maar er is meer. Wat denk je van al die mensen die hotelkamers moeten schoonmaken. Tropenrooster? Buschauffeurs achter hun gloeiendhete panoramaruiten. Busuitval? Deuren die niet sluiten? Hou je ze toch lekker open. Veel wordt er niet geklauwd.

Griekenland kan het aan. Georganiseerd op eigen wijze. Je gaat niet op het heetst van de dag werken, als het niet hoeft. Dan eet je wat met als toetje een lekkere uitbuiktuk. Je loopt niet zo snel. Je tempo van werken pas je aan. Je staat niet in juli en augustus bijna te smelten in een kas. Maar als er moet worden aangepakt, dan gaan de handen uit de niet gedragen mouwen. Soms ’s morgens bij baantje één, ’s avonds voor baantje twee. Of zelfs drie als het terras vol met gasten zit.

Wat overeenkomt met hitte in Europa en hier? Dat zijn die verdomde branden. Niet zelden veroorzaakt door nonchalance, soms vreselijke opzet, maar ook door rotzooi die wordt achtergelaten. Weggegooid, niet opgeruimd. De Mirtosbrand van 2011 kwam door troep van een keuterboertje in Mournies. Zon. Flesje of blikje, hevige storm…
Nog teveel zie ik zwerfafval, hoezeer onze burgemeester al veel ten goede heeft bereikt. Nee nee, niet: Die Grieken zijn smeerpoetsen. Ze donderen alles maar weg. Ja die zijn er. Die zijn overal. Kijk maar naar het resultaat van een stranddag in Nederland. Als ik die beelden hier zou laten zien, dan zouden ze triest hun hoofd schudden.

Griekenland, eeuwenlang ervaring met een prachtig klimaat. Het heeft die eigenwijze wijsheid voortgebracht, waar ik bewondering voor heb en van houd. Jij toch ook?

SIEMON’S RECEPTKEUZE

Koude komkommersoep met Griekse yoghurt

Ingrediënten:

  • 3 sjalotjes of bosuitjes, gesnipperd
  • 1 of 2 teentjes knoflook, gehakt
  • 2 komkommers, gewassen
  • 1 groente bouillontablet
  • 1 ½ dl droge witte wijn
  • ½ liter water
  • Zout en peper naar smaak
  • 2 theelepels dille en een takje munt
  • 1 bakje Griekse yoghurt

Bereiding:

  1. Zet een koekenpan op het vuur en doe daar een beetje olijfolie in. Laat het warm worden en fruit dan de sjalotjes of bosuitjes met de knoflook aan.
  2. Schil de komkommers, snijd ze in de lengte doormidden en haal met een lepel de zaadlijsten eruit.
  3. Snijd 1 ½ komkommer in blokjes en voeg ze bij de koekenpan met sjalotjes en knoflook.
  4. Giet het mengsel, als de komkommerblokjes zacht zijn, over in een soeppan.
  5. Voeg hieraan toe het bouillontablet, de wijn en het water en breng het langzaam aan de kook.
  6. Laat het ruim 2 uur afkoelen en zet de pan 2 a 3 uur in de koelkast.
  7. Voeg de inhoud van het bakje yoghurt erdoor.
  8. Pureer de soep in de blender of met een staafmixer.
  9. Doe vervolgens de dille en munt erbij en maak op smaak met zout en peper.

Extra: je kunt hier ook nog een avocado door pureren met citroensap naar smaak
( 1, 2 of 3 eetlepels)

NU AL NIEUWSGIERIG NAAR ONZE VOLGENDE NIEUWSBRIEF?

Schrijf je dan snel in op onze mailinglijst en wees de eerste die hem leest!

Built and maintained Cyber Shrimp © Copyrighted 2018  Villa Mertiza