Nieuwsbrief 4 november 2017

Beste gasten, beste volgers van onze Nieuwsbrief,

Wat een prachtig afscheid, wat een heerlijk feest. 21 oktober. De weergoden hadden in gezamenlijk overleg besloten een afscheidscadeautje te geven: een bijna zwoele avond, dankzij een regenloze bewolking en minder dan windkracht 2. Dames en heren weergoden, hartelijk dank. (Ja er zijn tegenwoordig ook vrouwen in dat college opgenomen).

TUINCONCERT
Het concertje in de tuin werd een dierbare gebeurtenis. De zangers Boris Waalboer en Nick Teunissen, die samen met mij, 14 liedjes van mijn pen en uit mijn piano hebben gezongen. Begeleid door Theo van Halen op klarino, Alwin Kluit op piano en accordeon, Jurrie Eilers op gitaar en Cellina Brouwer op dwarsfluit. De week aan het concertje voorafgaand hebben wij hard gerepeteerd in het gemeentehuisje en ook dat was al een feestje, omdat het werken met goede muzikanten zo stimulerend werkt. Vaak kwamen er vooral onbekenden even naar binnen om te luisteren en te vragen waar ze de uitvoering konden meemaken. Helaas, het is een privévoorstelling.
Ik ben de optredenden dus gigantisch dankbaar met mijn extra grote dank aan Theo van Halen, die samen met mij het programma heeft samengesteld, vormgegeven en qua repetities heeft geleid.

BBQ FEEST
Inmiddels was de straat vanaf 18.00 uur afgezet en werden de schragen, bladen en stoelen neergezet, de tafels gedekt met ondermeer mooie versieringen van Willeke van der Sleen. En niet te vergeten, de barbecue ontstoken, terwijl het concertje bezig was. Alles heel zachtjes aan.
Toen het straatfeest kon beginnen, werden gigantisch veel gerechten vanuit allerlei hoeken van Mertiza naar buiten gebracht. Die gerechten waren de dagen ervoor al deels gemaakt, ondermeer tijdens een kookworkshop onder leiding van Siemon. En zo kon na zo’n 20 minuten iedereen aanschuiven en lekker plukken van het grote buffet. Gert van der Steen, ja Bjerns vader, en Stathis Daskalakis van Mirtos Inn Apartments waren de vrolijke beschorte vleesbraders. En ze deden het fantastisch. Wat een hulp hebben wij verder gehad. Met het gevaar om vrienden en familieleden te vergeten, wil ik graag mijn zus Janja en haar vriend Arnold bedanken. En Thea, Maarten, beiden veelvuldig achter de buffettafel. En Christina Gruppen, de partner van Stathis, die ook flink haar handen liet wapperen. Voordien overigens al, want zij had voor iemand met een zeer nauwgezet dieet een heerlijke aparte schotel gemaakt.
De gehele organisatie is door ons team neergezet. Mylene zat geen ogenblik stil, Siemon was overal en nergens aan het redderen, terwijl Bjern het grote overzicht hield. Fijn iemand in het team te hebben, die veel horeca-ervaring heeft.

De muziek van Giannis Paximadakis en Vangelis Syligardos klonk en nodigde veel gasten uit om te dansen. Niet alle 120 deden dat, maar toch verrassend veel. In de loop van de avond kwamen ook nog vele horecacollega’s langs om nog wat mee te feesten. En daaronder zaten enkele goede dansers.
Kortom, een geweldige sfeer, een heerlijk feest.
Toen het tijd werd om de avond wat af te ronden, dacht ik even, oh, oh, wat een werk staat ons nog te wachten. Maar, dan ken je onze gasten nog niet. Wij zijn sowieso van de zelfredzaamheid. Denk aan zelf even je ontbijtspullen terugzetten. Heeft dat geholpen? In ieder geval pakten tientallen mensen van alles op en mee, zodat de straat echt in een vloek en een zucht leeg was en het verkeer er weer door heen kon. In de keuken waren bezige bijen, waaronder ook Maria en Sakousti druk bezig om een gigantische hoeveelheid vaat weg te werken. En niet te vergeten de overgebleven voeding een koele plek te geven.

EN DAN DE TOESPRAKEN
Daarvoor was gelukkig een niet al te lange tijd uitgetrokken. Vertaald door Sylvie Steiner, hield Siemon uit het hoofd een mooie toespraak, waar ik hem heel dankbaar voor ben. Vervolgens verraste Mylene mij met een prachtig cadeau namens onze gasten. Ik kreeg een grote cheque voor een CD opname, de komende winter in Almere. De waarde was € 1090,- Dit werd iets later nog aangevuld tot een bedrag van € 1230,- Wat een enorme verassing, zo’n bedrag. Ik hoop in de toekomst jullie op de hoogte te houden van dit project.

Zelf had ik de grote behoefte om Maria in het zonnetje te zetten. Als bijna niet uit te drukken dank voor haar collegialiteit en inzet. Met zus Janja en gast Lenie hebben wij naar ontwerpen gekeken. De dames hebben deze voorgelegd aan Konstantinos, onze lokale sieradenmaker. En het werd een gouden hanger met een dubbele m. Onlosmakelijk Maria en Mertiza. Sinds het feest draagt zij het. Daar ben ik zo blij mee. Net zo blij als ik met haar geweest ben in al die dertien jaar.

Team, gasten, collega’s, iedereen die dit feest heeft mogelijk gemaakt:
Lieverds, zo ontzettend bedankt!

En hoe nu verder?

Als 15 november Siemon en Dick de auto instappen, dan is seizoen 2017 voorbij. Een bijzonder afscheid van Mirtos waarschijnlijk. Weggaan terwijl dit seizoen nog door de genen woekert en weten dat als het maart is en we rijden het dorp weer binnen, het hoofd voor Dick leeg zal zijn. Althans voor een groot deel ervan. Hij zet Siemon als het ware af bij Mertiza en rijdt dan door naar huis. In Mertiza zal spoedig een ploegje mensen aan de slag gaan met de voorbereidingen van een nieuwe periode. In het privé huis wordt de inrichting ietsje aangepast, zodat het niet langer een soort van veredelde slaapplek is, maar een domicilie waarin, hopelijk, de inspiratie zal stromen. Een woon- en werkhuis.

MERTIZA IN WINTERTIJD
De komende wintermaanden neemt Siemon het reserveringsstokje over van Mylene. Hij behandelt vanuit Almere de boekingen. Mylene gaat al snel weer aan haar Nederlandse werk, Bjern overigens ook en Dick gaat zich deels bezighouden met het theaterprogramma van Nick Teunissen. Verder blijft hij wel de Nieuwsbrieven schrijven en er wordt nog nagedacht over een vervolg op twee Mertiza’s, ons mini magazine, dat hij dan schrijft en begeleidt.
Bij terugkeer, waarschijnlijk begin april, zal Mylene weer de aanspreekpersoon zijn voor mensen die willen boeken. Dan zijn Siemon en Bjern inmiddels al enige weken in Mirtos.

KOFFIETIJD
En is het seizoen weer begonnen, dan zal Dick nog wel eens een koffietje drinken bij de ingang van Mertiza. Wellicht gaat hij volgen jaar ook nog wat excursies doen of een enkele transfer.

WIE DOET WAT?
Villa Mertiza zal volgend jaar een team hebben met voor iedereen een bepaalde taakverdeling. Maria blijft gelukkig zeker nog een jaar haar bijzondere werk doen. Zij zal her en der worden ondersteund door Sakousti, een heel vriendelijke dame, die de afgelopen oktoberperiode het schoonmaakwerk in Aleikos Panorama heeft overgenomen van Vicky. Mylene blijft dus in dienst van Mertiza met als taken: boekingen, ondersteuning van receptie- en keukenwerk, dus eigenlijk wat zij ook in 2017 al deed.

Siemon en Bjern worden de twee bedrijfsleiders van het bedrijf, dat voorlopig op Dicks naam blijft staan. Zij zullen onderling afspreken wie zich ook met bankzaken en papieren beslommeringen bezighoudt en de contacten onderhoudt met onze boekhoudsters.
Al met al wat nieuws, wat vertrouwds en toch spannend.

Vanaf ongeveer 27 november wonen Siemon en Dick weer in Almere, terug op hun vertrouwde stekkie.
TOUWSLAGERHOF 13
1315BR ALMERE

Hun vertrek uit Mirtos is gepland op 15 november. Per mail blijft Villa Mertiza bereikbaar, ook als zij onderweg zijn. Tijdens de reis kunnen ook de boekingen gewoon doorgaan.

SEIZOEN 2017, EEN KORTE TERUGBLIK

Ja, kijken wij terug, dan mogen wij gelukkig en met dankbaarheid een prima seizoen noteren.
Met een uitstekende gastenbezetting en weinig ‘gedoe’. De mindere maanden waren april en gek genoeg ook juli, althans de eerste drie weken. Maar toen het eenmaal zo rond de twintigste juli werd, liep Mertiza voller en voller, met als absolute hoogtepunten september en oktober. In Mirtos waren deze maanden ook zeer druk. Niet ‘over de koppen lopen druk’, maar gezellig druk. De horecacollega’s spreken ook van fantastische maanden.
Een paar keer hebben wij gasten moeten begeleiden naar het ziekenhuis, maar gelukkig allemaal voor een relatief korte tijd. Na onderzoek en/of behandeling konden wij bijna iedereen gelukkig weer mee naar Mertiza nemen. Eén gast moest even overnachten.
De temperaturen waren, zoals gewoonlijk, prima. Voorjaar een enkele bui, maar vooral veel zon. De zomermaanden waren iets bovengemiddeld warm. Griekenland kende wel een hete julimaand, de heetste sinds men dit hier meet. In september bleef de temperatuur hoger dan normaal en dat geldt ook voor een deel van oktober. Later dan normaal zakte de temperatuur tot wat wij gemiddeld hier kennen. Altijd aangenaam. Maar wat wil je ook met dit bijzondere micro klimaat rondom Mirtos. 320 zon-dagen per jaar. Daar dromen de meesten slechts van.

Wat ons het afgelopen jaar wel zorgen heeft gebaard en dat zal voorlopig ook wel blijven, is de gigantische belastingdruk, die er ligt op kleine ondernemingen, zoals de onze. Daar hebben eigenaren van horecabedrijven mee te maken, winkeliers, kleine productiebedrijven, maar ook de boeren en tuinders. Het is bijvoorbeeld onbegonnen werk om een nieuw bedrijf te starten, want dat wordt direct aangeslagen voor het lopende jaar, maar ook het jaar daaropvolgend. Zelfs de premie voor ziektekosten wordt voor ondernemers ook nog eens dubbel en dwars belast met tax gelden.
Dat is ook de reden dat Bjern en Siemon nu nog geen nieuw bedrijf starten, maar dat Mertiza in huidige bedrijfsvorm wordt voortgezet. We hebben over het onderwerp belastingdruk veel gesprekken gevoerd met onze boekhoudsters om een legale vorm te vinden waarbij Mertiza toch gezond kan blijven.

Maar verder een heel mooi jaar. Veel terugkeergasten, die allemaal ambassadeurs zijn voor onze accommodatie. En veel nieuwe gasten, die zover wij konden horen en zien met grote tevredenheid het dorp hebben verlaten. Ligt voor een deel aan ons, maar zeker niet minder aan Mirtos, dat dit jaar zich ook qua livemuziek nog meer op de kaart heeft gezet. En vergeet de mooie omgeving niet, die uitnodigde om er al wandelend van te genieten. Het boekje ‘Discover Mirtos on foot’ is dit jaar wederom heel goed verkocht. Als wandelgids, maar ook als hebbedingetje om mee naar huis te nemen.

Ons seizoen is nu bijna ten einde. Na het geweldig mooie afscheidsfeest op 21 oktober nu nog een laatste groepje Duitse gasten. Een prachtige afsluiting van een bijzonder jaar.

En 2018?

BOEKINGEN
Om te beginnen kunnen we stellen dat nog nooit zoveel gasten al hebben geboekt voor volgend jaar.
Bij het schrijven van deze Nieuwsbrief staat de teller al op ruim zestig boekingen, die Mylene heeft kunnen bevestigen. Er zijn ooit jaren geweest dat wij in maart met dat aantal terugreden vanuit Nederland naar Kreta. De oorzaak ligt ook in gunstige vliegprijzen, die vooral Transavia momenteel heeft. Daarover elders meer in deze Nieuwsbrief. Over goed begin en half werk.

INVESTERINGEN
De afgelopen week is er druk gesproken over investeringen in verbeteringen. Naast het tuinmeubilair kwam ook het meubilair ter sprake in de woonkamers van de tweekamer appartementen. Als Bruin dat kan trekken, worden de oude canapés vervangen door mooie slaapbanken, die lekker zitten en lekker liggen. Ook gaan we kritisch kijken naar de verlichting in alle onderkomens in Mertiza. En bij Bjern en Mylene leven ideeën voor een ander ‘smoel’ van de receptie. Vooral ook voor het gebruik van het af te sluiten deel zijn plannen geopperd.

Gasten die afgelopen feestweek in Mertiza en Aleikos Panorama waren, maar ook begin dit jaar op de gastendag, hebben hem zien en horen optreden: Nick Teunissen. Hij is de partner van onze pleegzoon Ismir Hero, gelukkig ook aanwezig de afgelopen maand.
Ik heb Nick gevraagd om iets te vertellen en te laten zien van de voorbereiding en uitvoering van zijn eerste soloprogramma, waaraan ik, Dick, ook meewerk als liedtekstschrijver en componist.

Kleinkunstvoorstelling Enkeltje Holandija

Nick:
Landend op Eindhoven voel ik de laatste Kretenzer zonnestralen nog op mijn huid alvorens ik de Hollandse kou instap.
Ik heb overigens niets te klagen hoor. Na ruim een jaar Bosnië landde ik twee weken geleden op Kreta voor het afscheidsconcert van mijn lieve, uiterst creatieve, schoonvader Dick. Samen zingen. Samen muziek maken met een schaar aan professionele muzikanten. Voor een theaterman is er niets mooiers in het leven. Nou, buiten je partner om natuurlijk… en dan al die lieve mensen op het feest met wie wij samen mochten lachen, drinken en tijd doorbrengen. Veel Mertiza gasten spraken ons aan. Zij zijn erg benieuwd naar mijn theatervoorstelling. Ik stap namelijk niet zomaar in Holland uit in plaats van Sarajevo. De komende maand repeteer ik hard voor mijn kleinkunstvoorstelling ‘Enkeltje Holandija’ waarvan begin december de try-outs plaats vinden.
Vreselijk spannend, maar met o.a. regisseur Rob van de Meeberg en met de liedjes van Dick, heb ik meer dan ooit zin om de planken op te gaan.

Het is een persoonlijk verhaal. In Enkeltje Holandija neem ik u mee naar Sarajevo. Daar woon ik sinds een jaar met de liefde van mijn leven: mijn Bosnische prins Ismir. Ooit vluchtte hij uit zijn geboortestad naar Nederland en nu zijn wij terug op de Balkan.
Een oer-Hollandse jongen dus met een Bosnische moslimprins en een gezamenlijke strijd: met het verleden én met het heden.
Dat verhaal wil ik graag aan jullie vertellen.

Hopelijk zie ik vele van jullie snel in het theater en wellicht steunt u ons ook in het maken van onze voorstelling?
Daartoe hebben wij een aparte actie draaien op Voordekunst.nl

Voor meer info, zie:

Crowdfunding actie: https://www.voordekunst.nl/projecten/6168-nick-teunissen
Website: www.enkeltje.com

Liefs,

Nick Teunissen

Feest en verdriet kunnen naast elkaar plaatsvinden. Ook nu.
Zondagmorgen kregen wij het zo droevige bericht van het plotselinge overlijden van Giannis Lamprakos. De grote reus van Hotel Paradise. Een zo aimabele man, die mede het straatbeeld van Mirtos bepaalde en zeker het beeld van de boulevard, waar hij in en rondom zijn hotel zo zichtbaar aanwezig was.
Ruim een week eerder was hij aanwezig op mijn feest. En de week daarop volgend hebben wij lang gezamenlijk aan een tafeltje op de boulevard gezeten. Praten. Hij vragen, met een nieuwsgierig getinte spiedende blik. Tot hij zonder iets te zeggen vertrok en even later terugkeerde met allemaal bloemetjes, die hij in een piepklein boeketje verwerkte. Grote handen die iets teders produceerden.
Het was zijn cadeautje. Zomaar.
Wij kwamen hem natuurlijk vaker tegen. Vaak een klein praatje. Langer waren wij in zijn nabijheid, toen hij getuige was van het huwelijk van Angela en Jurrie. Hij was Jurrie’s koumparos, waardoor zij, zo gaat dat hier, lid werden van elkaars familie.
Op dinsdag, de laatste dag van oktober, is hij onder grote belangstelling begraven. Hij werd maar 52 jaar.

HET CIRCUS WAS IN MIRTOS

Voor de tweede maal in successie kwam een delegatie van het Berlijnse Cabuwazi Jeugdcircus naar Mirtos, om twee weken te werken met de plaatselijke jeugd. “Learn to Upcycle” was het centrale thema. Decor en kostuums, alsmede verschillende attributen waren gemaakt van het afval, dat de 30 Duitse en Griekse deelnemers hadden verzameld op Chrissy Island.

Tijdens de afsluitende voorstelling op 30 oktober zat het dorpsplein afgeladen vol. Gezamenlijk brachten de kinderen een boeiende show, vol met muziek, dans en acrobatiek. De officiële reportage zal nog even op zich laten wachten, maar wij laten U vast wat FaceBook-filmpjes zien.

Geplaatst door Leona Maria op dinsdag 31 oktober 2017

HEINTJE DAVIDS

Laatst zei een 23 jarige jongen tegen mij: ‘Je wordt toch geen Heintje Davids?’
23 jaar! De snotneus! Zelfs zijn moeder heeft die oude dame van de revue niet gekend.
Ik zelf kan haar zo voor de geest halen. Krulletjes, bril met jampotglazen en een Kukident gebit, dat alle speelruimte had in haar fel gelipstickte mond. Zij was toen al ver in de tachtig, wat ik mij herinner.
Voor de andere snotneuzen en hun ouders onder de lezers van deze Nieuwsbrief: Heintje Davids kon maar geen afscheid nemen. Ze deed dat wel, maar kwam steeds terug. Dacht je af te zijn van haar en te kunnen genieten van nieuw talent, ja hoor, daar was ze weer. Overigens wel met respect. Maar van het toneel was zij niet af te meppen.

De aardige 23-jarige bedoelde het goed. Ja hoor. Hij bleek een beetje bezorgd te zijn dat ik, door wat dan ook gedreven, weer ten tonele zou moeten verschijnen. ‘Je moet echt nu je helemaal bezighouden met schrijven, Dick’. Hij houdt, bijzonder voor iemand van zijn generatie, van mijn liedjes en wist dat liedjes maken in mijn planning ligt. Ik stelde hem gerust. Wij hebben een fantastisch team en ik vertrouw erop dat zij het supergoed zullen doen. Blijven doen.

En… niets is erger, dan iemand die zich over zijn pensioengraf heen nog met van alles bemoeit. Zo van: ‘Je kunt dat beter zo doen’ of ‘Ik deed altijd zus’ of ‘ik besloot dan altijd zo’. Ergerlijk! ‘Als je nou dit of dat doet, dan….’ Nee!
Op 21 oktober heb ik nog een keertje op het toneel gestaan. Heb mijn afscheid gevierd met zo’n 120 lieve mensen. Momenteel sta ik nog wat te dralen in de coulissen, maar ik zal beslist niet ‘Heintje Davidsen’.

Maar, ik kan me wel voorstellen dat die oude grande dame van destijds het niet kon laten. Zat ze anders niet maar alleen thuis? Haar grote passie speelde zich buiten af. Niet binnen achter een gesloten voordeur.
Als ik me dat voorstel, hoe zij, oud en langzaamaan afgedankt, in haar woning alleen maar kon leven van herinneringen, dan lijkt me dat vooral een pijnlijk eind.

Dat eind is er hopelijk nog lang niet voor mij. En al helemaal niet pijnlijk. Maar soms bekruipt me een gevoel van lichte ledigheid, als ik denk, dat Siemon in Mertiza zit en ik me concentreer op de toetsen van mijn tieptablet. Hoe zal dat echt voelen? Ik hoorde van een zeer dierbare vriend, die onlangs de werkpoort definitief achter zich dicht had gedaan, dat hij wat last kreeg van zwaarmoedigheid. Niet diep dramatisch depressief. Meer een zeurend gevoel bij het staren uit het nazomerraam. Weemoed misschien, terwijl hij zo naar het eindmoment had uitgekeken. Hij is dit gelukkig kwijtgeraakt. Maar met een hang naar licht manische melancholie, kreeg ik wel een schokje te verwerken.
Het gaat hem nu heel goed. Het schijnt een bekend verschijnsel te zijn, dat na verloop van tijd verdwijnt, omdat zich toch weer van alles aandient. Ingedaalde overgang. (rare combi van woorden.. dit terzijde)

Ik ga het zien. Eerst naar Nederland, waar voor het eerst Siemon de boekingen behandelt en ik wat meer in de keuken zal staan. Ook daar begin ik nu echt zin in te krijgen. Het seizoen was druk voor mijn hoofd, die dus moet leeg wapperen in late laaglandstormen en dan in maart Siemon afzetten bij Mertiza. Ik mag vervolgens doorrijden, ons appartement wat herinrichten, zodat ik een prettige werkplek krijgt. De ramen open, mijn laptop open, ondertussen roeren in de pan, want mijn man komt later hongerig thuis. Zoiets. Ja zoiets.


En Heintje Davids? Geboren in 1888 en overleden in 1975. Over haar vertelde iemand mij gisteren de volgende al heel oude grap:
Allerlei artiesten waren bij elkaar en ze vroegen elkaar, wat zij gingen doen als ze dood waren.
Heintje Davids wist het wel. Ze zei: ‘Ik word één dag opgebaard in Carré en daarna ga ik drie maanden de provincie in’.

HELP HET NIEUWE TEAM AAN EEN MOOIE START

Jaren achtereen mochten wij, dankzij prachtige beoordelingen, Zoover Awards ontvangen.
Afgelopen jaar de Orange Award 2016.

Een vriendelijke medewerkster van Zoover belde mij twee weken geleden op, dat wij nog aardig wat reviews missen om opnieuw in aanmerking te komen voor een Award. Zij raadde ons aan om te proberen die mooie prijs wederom in de wacht te slepen.

Om het nieuwe team van Villa Mertiza een mooie duw in de rug te geven, zou ik het geweldig vinden als je ons nog een beoordeling zou willen geven. Dat kan als individu of, wanneer dat het geval is, als stel. Bij een stel kunnen ook beiden iets achterlaten onder de eigen achternaam.
Ook als je eerder een keer, bijvoorbeeld vorig jaar, een beoordeling hebt gegeven, mag je dat nogmaals doen. Als je wilt.

En…. Zoover heeft voor reviewers ook wintersportprijzen uitgeloofd, waarop je kans maakt.

Wil je meedoen? Ga dan naar:
http://www.zoover.nl/griekenland/kreta/mirtos/villa-mertiza/appartement
en je ziet duidelijk hoe je de beoordeling kunt geven.

Doe je mee? Dan heel hartelijk bedankt

Courgettesoep met kip en olijven (8 pers)

Ingredienten:

1 kg courgette
250 gr. aardappelen
1 ui
25 gr. boter
1,5 l. kippenbouillon
400 gr. kipfilet
50 gr. groene olijven met piment (ik had groene knoflook olijven).
1/2 l melk
1/8 l slagroom
Zout en peper

Bereiding

1. Groenten schoonmaken en in blokjes snijden
2. Boter verhitten en groenten omscheppend ca. 3 min. bakken
3. Bouillon erbij, aan de kook brengen, kipfilet toevoegen en 15 min. zachtjes koken.
4. Kipfilet uit bouillon scheppen, soep pureren met staafmixer. Kipfilet in stukjes en olijven in plakjes snijden.
5. Melk en slagroom aan soep toevoegen en al roerend aan kook brengen. Kip en olijven toevoegen.
6. Soep op smaak brengen met zout en peper.

NU AL NIEUWSGIERIG NAAR ONZE VOLGENDE NIEUWSBRIEF?

Schrijf je dan snel in op onze mailinglijst en wees de eerste die hem leest!

Built and maintained Cyber Shrimp © Copyrighted 2018  Villa Mertiza